Czterech mężów, fakty i tajemnica, którą zabiera się do grobu

„To Marek Teler w 2018 roku odkrył – kontaktując się, najpierw z wnukiem Iny, Gregiem, potem z jej synem, Tadeuszem – że aktorka przeżyła powstanie warszawskie. Do tej pory wszyscy myśleli, że zginęła w kanałach”

Teatr Modrzejewskiej w Legnicy podsumował sezon 2025/26

„Plon pierwszego sezonu dyrektorskiego Łukasza Czuja w Legnicy to pięć premier. Konsekwentnie tworzymy repertuar adresowany do różnych grup odbiorców, poszerzając listę gatunków i tematów obecnych na naszym afiszu”

Na scenie czuję się wolna. Rozmowa z Magdaleną Czerwińską

„Od momentu, gdy sama ze sobą zaczęłam czuć się dobrze i zyskałam spokój, zaczęłam częściej wracać do Torunia”

W szekspirowskim szaleństwie jest metoda

„Świat zainfekowany sztuczną inteligencją i deepfake'ami, w którym nie wiadomo, kto jest botem, a kto człowiekiem. W taką rzeczywistość wkraczamy, oglądając Hamleta Jacka Jabrzyka, spektakl zrealizowany w Teatrze Zagłębia w Sosnowcu”

Dyr. Janusz Marynowski: Sinfonia Varsovia to dom otwarty

„Sinfonia Varsovia to dom otwarty. Jest to nie tylko konkretny stołeczny adres po prawej stronie Wisły na Kamionku, ale i piękna twórcza idea”

Jacek Jabrzyk o życiu, ludziach i cenie sukcesu

„Dyrektor Teatru im. Stefana Żeromskiego w Kielcach w osobistej rozmowie opowiada o ludziach, którzy go ukształtowali, trudnych wyborach, bezsilności, wzruszeniu i tym, z czego jest naprawdę dumny. Kwestionariusz Dzień dobry to ja! jest opowieścią Jacka Jabrzyka o życiu, ludziach i cenie sukcesu”

Ważenie i… pragnienie – pożegnanie Jana Frycza

„Na szczęście wiele z tego, co zrobił, zostało nagrane. Frycz pozostanie więc z nami w filmach, serialach i spektaklach Teatru Telewizji, do których będzie można wracać. Teatr jest pod tym względem bardziej okrutny: znika wraz z ostatnim przedstawieniem, a to, co po nim zostaje, zależy już od naszej pamięci”

105 lat temu urodził się Stanisław Lem – pisarz „niefilmowy” i praktycznie bez bestsellera

„Spodobał mu się spektakl telewizyjny Wyprawa profesora Tarantogi (1991) w reżyserii Macieja Wojtyszki. Odnalazłem u Wojtyszki pełne pokrewieństwo duchowe z moim własnym spojrzeniem na ten tekst, który jest przecież satyryczny, a nawet groteskowy – wyjaśnił”