Krzysztof Głuchowski: to nie chodzi o to, że ja chcę być dalej dyrektorem

„Nie chodzi o to, że chcę być dalej dyrektorem, tylko że powinienem nadal przez chwilę tym dyrektorem być, żeby zakończyć pewne sprawy, żeby przygotować teatr na zbliżające się zdarzenia i przygotować następcę w tym teatrze”

Piękna mistyfikacja

„Pamiętnik zaginionego Leoša Janáčka piętrzy zagadki dotyczące pochodzenia tekstu literackiego, osobistych inspiracji czy teatralnej natury tego cyklu pieśni. Najnowsze nagranie, zrealizowane przez Filharmonię Poznańską z udziałem czeskiego tenora Petra Nekoranca, stawia jeszcze jedno pytanie: Co wnosi do kompozycji przeznaczonej na głosy i fortepian rozpisanie jej na orkiestrę?”

Tęsknota za tym, co święte i doskonałe. Po koncercie „Sacrum w operze”

„Na scenie Oblackiego Centrum Edukacji i Kultury solistki zespołu Les Femmes: Joanna Sobowiec-Jamioł/sopran, Natalia Krajewska-Kitowska/sopran, Emilia Osowska/mezzosopran, harfistka Urszula Hazuka oraz pytanie: Czy w teatrze muzycznym jest miejsce na Boga?”

Najpiękniejszy dach jest w Krakowie

„Ponowne spotkanie w Teatrze im. Juliusza Słowackiego! Kilka dni temu oficjalne otwarcie sezonu artystycznego, a teraz – 14 września 2026 roku – oficjalne zakończenie prac remontowych dachu teatru. To ważne dla teatru i całego zespołu aktorów, ale i mieszkańców Krakowa wydarzenie”

Czy teatr może zbawić człowieka? 85 lat od narodzin Teatru Rapsodycznego

„Powstał jako odpowiedź na proces niszczenia polskiego życia kulturalnego przez niemieckiego okupanta, z potrzeby obrony języka, literatury i pamięci. Wśród pierwszych Rapsodyków znalazł się dwudziestojednoletni Karol Wojtyła, dla którego doświadczenie teatru Mieczysława Kotlarczyka stało się jednym z ważnych etapów formacji intelektualnej, artystycznej i duchowej”

Narodowe czytanie radykałów

„Mickiewicz i Słowacki byli gotowi burzyć trony czy buntować się przeciw tradycyjnej interpretacji katolicyzmu. Dziś to jednak lewica chce nas najchętniej – z powodów ideologicznych – uwalniać od balastu ich myśli i emocji”

Romuald Wicza-Pokojski: Nie da się zrobić „Weisera” bez Gdańska

„Nasz spektakl będzie o utracie, która powoduje ból, ale zamienia też powstałą po kimś pustkę w jego wieczną obecność”

Wszelki rytm jest oparty na ciszy

„Schubert to dla mnie też, niestety, muzyka intelektualnych elit. Rodzaj wrażliwości potrzebnej do obcowania z Schubertem powszechnie uznawany jest za wymagający znajomości muzyki i głębokiego zrozumienia treści. Te pieśni miały zachwycać zwykłego człowieka, wierzę, że Schubertowi bardziej zależało, żeby były śpiewane w gospodach niż w filharmoni”