Friedrich Schiller

 (lista realizacji)

SCHILLER Friedrich

(ur. 10 listopada 1759, Marbach, Niemcy - zm. 9 maja 1805, Weimar, Niemcy)

Poeta, filozof, historyk, estetyk, teoretyk teatru i dramaturg, przedstawiciel tak zwanej. klasyki weimarskiej. Był synem lekarza. Dzieciństwo i młodość spędził w ubóstwie, chociaż mógł uczęszczać do szkół. Już w wieku trzynastu lat próbował pisać wiersze i dramaty. Zwróciwszy na siebie uwagę księcia Wirtembergii Karola Eugeniusza, w 1773 roku wstąpił do Karlsschule Stuttgart, elitarnej akademii wojskowej założonej przez księcia, gdzie podjął studia medyczne i prawnicze, interesując się też dziełami Rousseau i Goethego. W wieku osiemnastu lat napisał swoją pierwszą sztukę, "Zbójcy", która przyniosła mu nieśmiertelną sławę. W 1780 roku otrzymał posadę lekarza pułkowego w Stuttgarcie. Po pierwszym wykonaniu "Zbójców" w Mannheim w roku 1781 Schiller został aresztowany, zabroniono mu też publikowania jakichkolwiek dalszych prac. Wyjechał wtedy ze Stuttgartu (w przebraniu i pod osłoną nocy, bez pieniędzy, przez kilka tygodni zmuszony był prosić o pomoc finansową przyjaciela, z którym podróżował) i przez Lipsk oraz Drezno dotarł w 1787 roku do Weimaru. W 1786 roku napisał poemat "Oda do radości", do którego Ludwig van Beethoven skomponował muzykę będącą obecnie hymnem Unii Europejskiej. Swoją wczesną twórczością Schiller wpisał się w okres "burzy i naporu" (Sturm und Drang).

W 1789 roku został wykładowcą historii i filozofii w Jenie, gdzie pisał wyłącznie prace historyczne. 22 lutego 1790 roku poślubił Charlottę von Lengefeld, z którą miał czwórkę dzieci: dwóch synów, Karla i Ernsta, oraz dwie córki, Emilie i Luise. W 1791 roku stan zdrowia poety zaczął się pogarszać. W 1792 roku otrzymał honorowe obywatelstwo Republiki Francuskiej za rewolucyjne przesłanie "Zbójców". Ważnym dla niego rokiem był 1797, kiedy to w piśmie literackim "Almanach muz" opublikował (wraz z Goethem - swoim wieloletnim bliskim przyjacielem) ballady, takie jak "Rękawiczka" czy "Rycerz Toggenburg". Rok wcześniej w tym samym piśmie Schiller i Goethe opublikowali tak zwane "Ksenie", krótkie, lecz bardzo satyryczne wierszyki o tytułach typu "Filozofowie" czy "Charakter narodowy Niemców".

W 1799 roku Schiller powrócił do Weimaru, gdzie Goethe przekonał go do powrotu do pisania sztuk. Razem z Goethem założył Weimar Theater, który stał się czołowym teatrem w Niemczech, przyczyniając się do odrodzenia dramatu. W Weimarze pozostał aż do śmierci - zmarł na gruźlicę w wieku zaledwie czterdziestu pięciu lat. Pozostawił po sobie niedokończony dramat "Demetrius" oraz około trzydziestu pomysłów na sztuki, które zamierzał napisać w przyszłości.