biografia | artykuły | archiwalia w IT
teatralna | filmowa | telewizyjna | radiowa | zawodowa | nagrody | odznaczenia | multimedia

Emil Młynarski

nie żyje
ur. 1870-07-18, Kibarty na Suwalszczyźnie
zm. 1935-04-05, Warszawa

Biografia

MŁYNARSKI Emil Szymon (18 VII 1870 Kibarty na Suwalszczyźnie - 5 IV 1935 Warszawa), dyrygent, dyr. teatru. Był synem Kazimierza M. i Fryderyki z Birnbrodtów. Studiował w konserwatorium w Petersburgu. Początkowo występował jako skrzypek, później jako dyrygent. W 1893-97 wykładał w konserwatorium w Odessie. 16 VII 1895 ożenił się z Anną Talko-Hryncewicz. 23 III 1898 dyrygował po raz pierwszy przedsta­wieniem "Carmen" w T. Wielkim w Warszawie. Od 13 IX tego roku zaangażowany został jako dyrygent opery WTR. Dyrygował tam m.in. operami "Halka", "Goplana", "Hrabina", "Faust", "Aida", "Widma", "Lohengrin", "Verbum nobile". 1 II 1902 został mianowany głównym reżyserem opery. Stanowiska tego jednak nie przyjął i od 1 VII 1902 zrezygnował zarówno ze stanowiska reżysera jak i dyrygenta WTR poświęcając się pracy w nowo utwo­rzonej Filharmonii Warsz., a później także w Instytucie Muzycznym. W 1907-18 występował jako dyrygent za granicą, głównie w Anglii i w Rosji. W 1918 wrócił do Polski i wkrótce objął dyr. Konserwatorium Warszaw­skiego. W kwietniu 1919 powierzono mu opiekę artyst. nad wiosennym sez. operowym, a w lecie tego roku po­wołany został na stanowisko dyr. T. Wielkiego. Dyr. swą rozpoczął 14 IX 1919 przedstawieniem "Halki". Dy­rygował później m.in. operami "Fidelio", "Walkiria", "Tri­stan i Izolda", "Carmen", "Hagith", "Pieśni Hafiza", "Król Ro­ger", "Gianni Schicchi", "Lakme", "Uprowadzenie z seraju". Do repertuaru T. Wielkiego wprowadził wiele nie zna­nych dotychczas oper pol., m.in. K. Szymanowskiego, a także obcych, m.in. R. Wagnera i R. Straussa. (Za je­go dyr. odbyło się piętnaście premier nowych oper pol. i dwadzieścia cztery oper obcych.) Na stanowisku dyr. T. Wielkiego pozostał do września 1929, następnie wy­jechał do Stanów Zjednoczonych. Po powrocie do kra­ju dyrygował 26 XII 1931 przedstawieniem "Halki" w T. Wielkim, a w sez. 1932/33 wchodził w skład kierownic­twa zrzeszenia artystów opery warszawskiej.

Bibl.: Błaszczyk: Dyrygenci (il. i ikon.); J. Mechanisz: Emil Młynarski, Warszawa 1970 (bibl., il.); SMP.

Źródło: Słownik Biograficzny Teatru Polskiego 1765-1965, PWN Warszawa 1973

Baza danych zawiera informacje o karierach artystycznych, zatrudnieniu zawodowym i nagrodach wszystkich osób związanych twórczo z polskimi teatrami dramatycznymi, muzycznymi, lalkowymi i polskim filmem od roku 1991 do chwili obecnej. Dane wcześniejsze są sukcesywnie uzupełnianie i docelowo w bazie znajdą się wszystkie szczegóły dotyczące życia teatralnego w Polsce.

Od kwietnia 2004 roku baza codziennie wzbogacana jest o artykuły, które ukazują się w polskiej prasie. Artykuły archiwalne pojawiają się stopniowo.

Od września 2014 roku uruchomiliśmy możliwość zamawiania szczegółowej, elektronicznej kwerendy na temat archiwaliów znajdujących się w zbiorach Pracowni Dokumentacji Teatru.

Wiosną 2015 rozpoczęliśmy współpracę z fundacją sedina.pl tworzącą Internetową Encyklopedię Szczecina oraz Państwową Wyższą Szkołą Teatralną im. Ludwika Solskiego w Krakowie.