teatralna | filmowa | telewizyjna | radiowa | zawodowa | nagrody | odznaczenia | multimedia

Arnold Szyfman

nie żyje
ur. 1882-11-23, Ulanów
zm. 1967-01-11, Warszawa

Biografia

SZYFMAN Arnold, właśc. Arnold Zygmunt Sta­nisław Schiffmann, także Schiffman, Schifman (23 XI 1882 Ulanów nad Sanem - 11 I 1967 Warszawa), reżyser, dyrektor teatru. Był synem Ja­kuba Tadeusza Schiffmanna, kupca, potem urzęd­nika asekuracyjnego, i Anny z Halpornów. Uczył się przez cztery lata w szkole lud., nast. w Gimn. św. Jacka w Krakowie (1892-95), skąd wydalony powtarzał trzecią klasę w gimn. w Jarosławiu. W 1896 powrócił do Krakowa i uczęszczał do III Gimn. im. Sobieskiego; wtedy utwierdziły się jego zainteresowania teatr.; w 1901 złożył egzamin doj­rzałości. Studiował na Wydz. Filozoficznym Uniw. Jagiell. (1902-05), w tym dwa semestry (1903-04) na uniw. w Berlinie. W maju 1906 uzyskał st. doktora filozofii za pracę pt. "Analiza psychologiczna woli". W 1902 ogłosił pierwsze drobiazgi lit. w "Nowym Słowie", a w "Krytyce" zamieścił rozpra­wkę seminaryjną Wundta "Wstęp do filozofii". Pod­czas studiów berlińskich poszerzył swe doświadcze­nia teatr.; robił wypady teatr. do Monachium, Ham­burga i Paryża; przesyłał (od końca 1903) do pra­sy krak. korespondencje i artykuły publikowane w "Nowej Reformie", "Czasie" oraz "Krytyce". W 1906-08 współpracował z warsz. tygodnikiem "Świat", drukując m.in. dwa dialogowe szkice o E.G. Craigu i S. Wyspiańskim. Debiutował jako dramatopisarz sztuką "Fifi" w T. Miejskim w Kra­kowie (13 I 1906), w roku nast. napisał komedię polityczną "Pankracy August I" (nie wystawianą; jej wersję powieściową wydano w 1908). Przy współ­pracy K. Frycza i T. Trzcińskiego 14 XII 1906 otworzył jednomiesięczny t. małych form pn. Figliki w sali balowej i koncertowej Hotelu Saskiego w Krakowie. Śpiewał tu L. Schiller, występowała M. Przybyłko-Potocka. Był to początek wielkiej miłości i dozgonnej przyjaźni z wybitną aktorką; od 1. trzy­dziestych uchodziła za jego żonę (tak zaczął o niej pisywać w listach). Po wojnie (w ankietach perso­nalnych) pisał "pierwsza żona", ale świadectwa ślu­bu nie udało się dotąd odnaleźć. W maju 1908 przybył na stałe do Warszawy. Kontynuował prace krytyczno-literackie, nowelki, artykuły i korespon­dencje ogłaszał w "Kurierze Warszawskim" i "Świecie". W restauracji "Oaza" przy ul. Wierzbo­wej otworzył 31 XII 1908 pierwszy w Warszawie kabaret lit.-artyst. Momus, który prowadził do marca 1910. W styczniu 1909 opublikował w "Tygodniku Ilustrowanym" programowy artykuł pt. "Trzeci polski kabaret", a w kwietniu w "Literaturze i Sztuce" (dodatku lit. do "Nowej Gazety") - szkic pt. "Styl w teatrze". Od jesieni 1909 organizował budowę wielkiego t. prywatnego, zreformowanej sceny dra­matycznej. Do tego mało realnego wówczas zamysłu przyciągnął przedstawicieli arystokracji, przemysłu i finansów. Przyjął chrzest w kościele Św. Krzyża w Warszawie (9 XII 1909). Na jesieni 1912 wysłał na sześciotygodniowe tournee po pol. miastach kre­sowych i miastach ros. zespół pn. Nowy T. Polski, składający się z aktorów zaangażowanych do nowo powstającego teatru. Po trzyletniej akcji organiza­cyjnej i budowlanej, otworzył w Warszawie 29 I 1913 piękny i okazały, w niespełna rok wzniesiony gmach T. Polskiego, nowocześnie wyposażony, z pierwszą w Polsce sceną obrotową. W owych pra­cowitych latach wiele podróżował: od czerwca do września 1909 - Praga, Monachium, Paryż, Lon­dyn; latem 1910 - Monachium, gdzie oglądał wy­stępy Deutsches Theater M. Reinhardta; w czerwcu 1911 - wędrówki po Europie dla poznania nowej architektury teatr.; we wrześniu 1912 - Wiedeń, Berlin.

Pierwszą dyrekcję i dzierżawę T. Polskiego spra­wował do lipca 1915. Zgromadził przedni zespół aktorów, reżyserów, scenografów, kompozytorów, tłumaczy i lektorów lit.; stworzył doskonałe warunki dla pracy artyst.; zorganizował nowoczesne pracow­nie i warsztaty teatr.; prowadził przedsiębiorstwo samowystarczalne finansowo, choć obciążone wy­sokim czynszem dzierżawnym i świadczeniami na rzecz t. rządowych. W repertuarze, w poziomie inscenizacji i reżyserii, w bogactwie i urodzie opra­wy scen. wyprzedził daleko "pierwszą scenę polską" - Rozmaitości. Od inaug. prem. "Irydiona", jego T. Polski bywał niejednokrotnie "zwiastunem listopada 1918", miejscem manifestacji nar. i patriotycznych, przybytkiem wielkiej poezji scenicznej. Sam rów­nież reżyserował, m.in. "Irydiona", "Pigmaliona", "Don Juana" T. Rittnera.

Po wybuchu I wojny świat. doświadczał carskich represji jako poddany austr.: w końcu sierpnia 1914 zesłany w głąb Rosji i po miesiącu zwolniony, w grudniu czasowo aresztowany. Na pocz. lipca 1915 zmuszony do opuszczenia Warszawy, zatrzymał się w Róży nie pod Kijowem, a we wrześniu przybył do Moskwy. Uczęszczał do t. moskiewskich, gł. do T. Artystycznego, zaprzyjaźnił się z K.S. Stanisław­skim. Otworzył w Moskwie w gmachu T. Kame­ralnego Tairowa T. Polski działający od 15 III do 12 VI 1916. Reżyserował "Zemstę", "Fantazego", "Lilię Wenedę". Od drugiej poł. 1916 współpracował z moskiewską wytwórnią film. Biofilm, w której re­żyserował osiem filmów. Trzy miesiące w 1917 spędził z ekipą film. w Gurzufie na Krymie. Od jesieni 1917 rozpoczął współpracę z Moskiewskim T. Dramatycznym, gdzie przygotował "Damę kameliową" oraz "Damy i huzary", wystawione dopiero na pocz. 1918. Moskwę opuścił 25 VI, a 3 VII 1918 przybył do Warszawy; 1 VIII 1918 podpisał umowę z Tow. Akcyjnym na dzierżawę T. Polskiego, który otworzył 13 IX prem. "Księcia Niezłomnego". Od 7 XII prowadził również T. Mały w gmachu Fil­harmonii. Obu tym scenom w latach drugiej dyrekcji nieprzerwanie przewodził do września 1939. Kie­rował w tym czasie również innymi imprezami te­atr.: w 1921 patronował krótkotrwałej, skamandryckiej scenie eksperymentalnej - t. Elsynor; kierował trzecią sceną Komedia (1923-24) oraz T. Miejskim w Łodzi (1925-27); przyjął na kilka miesięcy T. na Chłodnej (1931-32); jako dyr. generalny zarzą­dzał pięcioma połączonymi t. stołecznymi pod egidą TKKT (1934-36); w 1937 był współzałożycielem i w pierwszym sez. dyr. Polskiego Baletu Repre­zentacyjnego. Jego prywatny teatr ulegał także przeobrażeniom organizacyjnym w okresach kryzysu eko­nomicznego i teatralnego. Założył działówkę aktor­ską (latem 1914), zorganizował spółdzielnię aktor­ską pod własnym zarządem (1924-25), stanął na czele postrajkowego zrzeszenia artystów (1931-32), założył spółkę pn. Teatry Zjednoczone łącząc swoje teatry z kabaretem Banda (1932-33), od września 1933 przekazał swą antrepryzę prywatną rządowemu TKKT. Z prac reżyserskich tego okresu godzi się przypomnieć: "Nie-Boską komedię" (1920), "Hamleta" (1922) i "Romea i Julię" (1931). W 1. międzywojennych zajął jako dyr. wyjątkową pozycję. W ciągu piętnastu lat prowadził samodziel­nie wielkie, prywatne przedsiębiorstwo teatr., co było ewenementem w skali europejskiej. Przetrwał kolejne przesilenia teatr. i ekonomiczne; pozbawio­ny stałych subsydiów, konkurował zwycięsko z kon­cernem stołecznych t. miejskich, nie pozwolił ode­brać swym scenom przodującej i promieniującej roli w kraju. Stworzył teatry na miarę europejską, o wielkim programie akademickim i edukacyjnym, otwierał sceny dla wszystkich kierunków i tendencji artystycznych. Pozyskiwał najwybitniejszych arty­stów, znajdował i wychowywał nowe talenty i gwiaz­dy. W repertuarze wyróżniał się stałym kultem wiel­kich dzieł scen. Szekspira i Moliera, Mickiewicza, Słowackiego, Krasińskiego i Wyspiańskiego; upo­wszechniał współczesny dramat pol. i europejski (szczególnie G.B. Shawa i L. Pirandella), choć ska­zany był też na wystawianie sztuk kasowych i rozrywkowych. W swoich teatrach pacyfikował sku­tecznie konflikty wewnętrzne, strajki personelu. Był świadkiem wielu manifestacji i protestów na wi­downi, niejednej ingerencji władz albo cenzury. Od­pierał ataki ugrupowań politycznych i prasowych, ogłaszał nader liczne memoriały, polemiki i wy­wiady, projekty reorganizacyjne, z których dałoby się ułożyć parotomową antologię. Stał się jednym z pierwszych i najbardziej wytrwałych propagato­rów mecenatu państwowego, dawał się przesad­nie uwodzić ideom centralizmu i monopolu artyst., nieopatrznie przybierał obcą mu pozę dyktatora te­atralnego.

Był także nietuzinkowym działaczem i społeczni­kiem teatr.: współzałożyciel Związku Dyrektorów Teatrów Polskich (1919); współtwórca Pol. Instytutu Teatrologicznego (1925); wieloletni wiceprezes Ra­dy Tow. Szerzenia Sztuki Pol. wśród Obcych (od 1926); współorganizator Pol. Tow. Teatr. - sekcji Międzynarodowego Tow. Teatr, w Paryżu (1928); współtwórca TKKT oraz Tow. "Młody Teatr" (1938); organizator Festiwalu T. Polskiego (1929); wydaw­ca i współred. własnego pisma "Teatr" (1918-19, 1928-31), wydawnictw jubileuszowych i okoliczno­ściowych; inicjator wystaw i różnorakich uroczy­stości teatralnych. Jego aktywność spotykała się z uznaniem społecznym; był członkiem PEN-Clubu; w 1923 otrzymał dyplom Członka Zasłużonego ZASP-u. Został odznaczony krzyżem oficerskim Orderu Od­rodzenia Polski (1925), franc. krzyżem kawalerskim Legii Honorowej i wł. krzyżem Corona d'Italia. Wiele podróżował po Europie; bywał wielokrotnie w Paryżu, także w Wiedniu, Berlinie, Budapeszcie, Pradze; uczestniczył w teatr, konferencjach między­narodowych, zwiedzał wystawy, jeździł na leczenie "do wód". Po wybuchu II wojny świat. dał 3 IX 1939 ostatnie przedstawienie w T. Polskim. Jesienią remontował i zabezpieczał zdewastowany gmach tego teatru w okupowanej stolicy (korzystał z pomocy finansowej cywilnych władz miejskich). Aresztowany 2 III 1940 i osadzony w więzieniu na ul. Daniłowiczowskiej, a od kwietnia na Rakowieckiej, 2 września zwolniony. Od grudnia ukrywał się w Podkowie Leśnej i w Warszawie (pod nazwiskiem Adam Spławski), od lutego do grudnia 1941 w pałacu Targowskich w Czyżowie pod Sandomierzem, potem znów w Warszawie (pod nazwiskiem Adam Sławiński). Od 1 maja 1942 do stycznia 1945 skrył się w majątku Morstinów w Pławowicach. Wykładał tam literaturę pol. na tajnym kursie licealnym, brał udział w akcjach charytatywnych, przygotowywał konspiracyjne przedstawienia, zaczął pisać pamiętnik wojenny, a później "kartki dziennika". Sporadycznie pracował przy stawach rybnych.

Po wycofaniu się wojsk niem. z Warszawy od 25 I do 31 VII 1945 był dyr. Departamentu Teatru MKiS; zajmował się gorliwie organizacją i restytucją życia teatralnego. W marcu podjął starania w sprawie odbudowy zniszczonego gmachu T. Polskiego, od 1 VIII 1945 stał się jego dyrektorem. Pięknie odrestaurowany i upaństwowiony teatr otworzył 17 I 1946 uroczystą prem. "Lilii Wenedy". U schyłku swej trzeciej dyrekcji otworzył 17 I 1949 jeszcze jedną scenę - T. Kameralny. Uczynił na nowo T. Polski przodującą sceną stołeczną, reprezentacyjną i akademicką. Zaangażował dawną ple­jadę gwiazd, znakomitych reżyserów, scenografów i kompozytorów, na kier. lit. pozyskał J. Iwaszkie­wicza. Z dawnego pryw. przedsiębiorcy teatr, prze­dzierzgnął się we wzorowego kier. teatru państwo­wego. W 1947 reżyserował m. in. "Oresteję" i "Ham­leta". Trzydziestopięciolecie T. Polskiego oraz czter­dziestolecie swej działalności obchodził uroczyście 10 VII 1948. Od pocz. 1949 nasiliły się przeciw niemu ataki grup partyjnych i rządowych, omotały go intrygi, oszczerstwa, plotki. Pisał daremnie dłu­gie listy i memoriały obronne. Po paromiesięcznych przetargach otrzymał dymisję z dniem 31 VIII 1949 i roczny, płatny urlop. Odsunięty od teatru powrócił do wojennych zapisków i gromadzenia materiałów do wspomnień.

Powołany na stanowisko pełnomocnika Ministra Kultury i Sztuki (1 II 1950), od 1 marca został dyr. przedsiębiorstwa pn. T. Wielki Opery i Baletu w Budowie. Odsunięty od czynnego życia teatr. stał się ponownie budowniczym i organizatorem; przyjmował nierozważnie liczne nowe stanowiska: współzałożyciel i dyr. Lic. Choreograficznego (1 IX 1951 - 31 III 1952); pełnomocnik ministra do spraw przebudowy gmachu operowego Romy (14 IX 1952 - 31 V 1953); dziekan Wydz. Choreografi­cznego PWST (1 XII 1954-31 I 1955). W tym czasie opracowywał na zlecenie MKiS projekty organizacyjne i strukturalne średnich i wyższych studiów baletowych oraz operowych, techniki teatr., wreszcie Muzeum Teatralnego. Dnia 12 XII 1953 poślubił w Warszawie Marię Krystynę Iwanicką, z domu Broniewską, młodszą od siebie o czterdzieści siedem lat (rozwód 23 II 1965). Powrócił (13 I 1955) triumfalnie w atmosferze rehabilitacji na sta­nowisko dyr. T. Polskiego, zajmował się jednak dalej budową T. Wielkiego. Z kierownictwa T. Pol­skiego ustąpił 15 VI 1957; zamknął czwartą i ostatnią dyrekcję, otrzymawszy tytuł dyr. honorowego. Przyjął jeszcze jedną i także ostatnią nominację - stanowisko pełnomocnika Ministra Kultury i Sztuki do spraw przygotowania repertuaru, kadr, podstaw organizacyjnych i finansowych nowego T. Wielkie­go Opery i Baletu w Warszawie (1 VII 1959-29 IX 1961). Gdy po piętnastu latach akcji organiza­cyjnych i budowlanych, po wieloletnich bataliach ministerialnych i prasowych, 19 XI 1965 otwarto odbudowany T. Wielki, podczas uroczystości ze­pchnięto w cień osobę i zasługi budowniczego. Od­szedł na emeryturę 31 I 1966. Zajmował wiele stanowisk społecznych. Był kolejno członkiem Komitetu Doradczego Ministra Kultury i Sztuki, Rady Teatralnej i Rady Kultury i Sztuki, pierwszy przewodniczył Ośrodkowi Pol. ITI (od 1962 prezes honorowy). Od 1948 był członkiem honorowym dwu londyńskich tow. naukowych: The Shakespeare Association oraz G.B. Shaw's Society. Nadal publikował wiele artykułów, referatów, ra­portów z podróży, wspomnień, polemik na łamach różnych dzienników i tygodników, a najczęściej w pismach teatr. i muz.: "Teatrze", "Pamiętniku Te­atralnym", "Muzyce", "Ruchu Muzycznym". Miał swoje cykle audycji w radiu i telewizji. Był nie­zmordowanym - jak na swój wiek - podróżni­kiem. Wielkie podróże teatr. po Europie odbywał w 1953, 1956 i 1957. Trzykrotnie uczestniczył w konferencjach szekspirowskich w Stratfordzie nad Avonem (1956, 1957, 1959), w 1956 był na festi­walu sztuk Shawa w Malvern. Trzykrotnie jeździł do Nowego Jorku (1958, 1963, 1964), bywał w Londynie, Paryżu, Genewie, Wiedniu, Brukseli, Mos­kwie, Leningradzie, Pradze, objechał Włochy, RFN, Szwecję, Bułgarię, Jugosławię. Otrzymał od władz państw. parę wysokich odznaczeń, m.in. Order Sztan­daru Pracy I klasy (1959). Omijały go natomiast nagrody państwowe. W życiu politycznym nigdy nie brał udziału; nie należał do żadnej organizacji politycznej i partyjnej, nigdy nie składał publicz­nych, czołobitnych deklaracji, wiernopoddańczych manifestów, ani w okresie międzywojennym, ani powojennym, nawet w tzw. l. stalinowskich. Niepozorny, niski, szczupły, nerwowy galicjanin ży­dowskiego pochodzenia osiadł w Warszawie, wyrósł w niej na odnowiciela i budowniczego pol. kultury. Był bezsprzecznie ostatnim tak wielkim przedsta­wicielem starej dynastii dyrektorskiej, po Bogusła­wskim, Koźmianie, Pawlikowskim, Solskim. Można się spierać, czy był "artystą teatru", "człowiekiem teatru" czy tylko genialnym "przedsiębiorcą", ale nie sposób zaprzeczyć, że od 1913 inicjował, or­ganizował, rozwijał, reformował pol. życie teatr. i to w każdej dziedzinie: inscenizacji, reżyserii, sce­nografii, sztuki aktorskiej, architektury, warsztatu pracy, organizacji, gospodarki finansowej, obycza­jów i etyki zawodowej. Dość wcześnie i powszech­nie dostrzegano jego "hart i zaciętość", intuicję, fantazję, odwagę, niezależność, "bezprzykładne po­święcenie się teatrowi", niemałą wiedzę, talent i rozmach organizacyjny, dar przekonywania i zjed­nywania, dyplomacji, mądrego kompromisu. Nazy­wano go "najlepszym dyrektorem teatru", "wielkim różdżkarzem", "gigantem pracy", "niepospolitą indy­widualnością". W ciągu sześćdziesięcioletniej dzia­łalności teatr. wrogowie, konkurenci, zawistnicy ma­lowali też jego odpychające portrety jako dyrektora.

To "cywil", "mistrz koniunktury i interesu", "skąpy kramarz", "łowca synekur", "wyzyskiwacz", "wróg klasowy", "pogromca teatrów", "żydziak z piekła rodem". Ale te epitety i oskarżenia rozbił Z. No­wakowski w 1938 jubileuszowym tytułem "Arnold Szalony", nadając racjonalizmowi, pragmatyzmowi i zimnej kalkulacji Sz. rysy romantyczne, choć L. Schiller - wieloletni adwersarz - zapewniał w 1937 o jego "antyromantycznej, antyidealistycznej postawie życiowej". Nowakowski dopisał mu jesz­cze dwa przydomki: "Arnold Wytrwały" i "Szyfman-Słupnik".

Reżyserował mało, zaledwie dziewiętnaście przed­stawień, przejawiając upodobanie do dzieł "niescenicznych" i monumentalnych. Zapraszał wtedy do współpracy wybitnych scenografów (K. Frycz, W. Drabik), którzy stawali się współinscenizatorami. "Uważałem bowiem - mówił na nieoficjalnym spotkaniu jubileuszowym czterdziestolecia T. Pol­skiego 29 I 1953 - że nie należy łączyć dyrekcji teatru z reżyserią". "Reżyserowałem też tylko wte­dy, gdy wymagała tego konieczność lub gdy moje zamiłowania reżyserskie brały wyjątkowo górę nad obowiązkami dyrektora". A te stawiał na pierwszym miejscu. W perspektywie jawi się jako dyrektor doskonały, posiadający tajemną "sztukę prowadzenia teatru". "Był rzadkim typem Polaka, który swoje największe dzieła doprowadza do końca" pisano w 1972 w "Pamiętniku Teatralnym". Pozostawił po sobie bogaty dorobek pisarski i krytyczny, choć "pisarstwo, to tylko marginesy, uzupełnienia, ko­mentarz do głównego nurtu działalności" (E. Csató). Napisał dwie sztuki, jedną powieść, dwa tomy wspomnień, wydał wybór pism, ogłosił ponad dwie­ście artykułów, polemik, wspomnień, prac historycznoteatralnych, nie licząc dziesiątków publiko­wanych wywiadów. Oddzielnie ukazały się: "Fifi", Kraków 1905, "Pankracy August I", Warszawa-Kra­ków 1909 (1908!), "Fuzja czy transfuzja?", Warszawa 1931, "Moja tułaczka wojenna", Warszawa 1960, "55 lat w teatrze", Warszawa 1961, "Labirynt teatru", Warszawa 1964.

Bibl.: Csató: Polski t. współczesny; Fik: 35 sezonów; M. Gordon-Smith: W labiryncie teatru Arnolda Szyfmana. Wspomnienia żony, Warszawa 1991; Iwaszkiewicz: T. Pol­ski; Karwacka: Momus (il.); E. Krasiński: Teatr Polski Arnolda Szyfmana 1913-1939, Warszawa 1991; Krasiński: Warsz. sceny; B. Król-Kaczorowska: Teatr Polski w War­szawie. Dzieje budynku, Warszawa, 1988 (il. ); Lorentowicz: T. Polski (il.); Marczak-Oborski: Teatr 1918-39; Schiller: Droga przez teatr (tu cyt. na s. 361); Sempoliński: Wielcy artyści; T. Polski 1913-23; Dialog 1975 nr 8, 1978 nr 12; Nowiny Lit. 1948 nr 28 (il.); Odrodzenie 1948 nr 29 (il.); Pam. Teatr. 1972 z. 1 s. 3-16 (il.), 1982 z 1-4 (rocznik monograficzny poświęcony Sz. ; tu m.in. przedruk Z. Nowakowskiego; il.); Teatr 1953 nr 20 (il.), 1963 nr 1 (il.), 1982 nr 4 (il.) ; Wiadomości (Londyn) 1948 nr 36 (il.); Wiad. Lit. 1933 nr 17 (il.), 1938 nr 15 (il.); Wiedza i Życie 1933 z. 7 (il.); Życie Lit. 1977 nr 10, 1982 nr 42; Wydawnictwa T. Polskiego: Arnold Szyfman 1908-1948, Warszawa 1948 (il.), Pamiętnik Teatru Polskiego Rok I, Warszawa 1914 (il.), W siedemdziesięciolecie otwar­cia teatru, Warszawa 1983 (il.); Arch. A. Szyfmana i T. Polskiego (tu m.in. cyt. z recenzji wewnętrznej E. Csató), IS PAN; Akta (tu fot.), ZASP.

Ikon.: T. Rychter: Portret, olej, 1906 - MTWarszawa; S.J. Kozłowski: Portret, akw., rys., 1915 - MTWarszawa; Z. Czermański: Portret, gwasz, 1927 - MNWarszawa; S. Norblin: Portret, olej, 1930, repr. Sztuki Piękne 1931 nr 2; S. Szmidt, portret, olej, 1992 - T. Polski Warsza­wa; Cz. Makowski: Portret, brąz, płaskorzeźba, medal, 1920 (dwa egzemplarze) - MTWarszawa, NN: Portret, medal w złocie (Jubileusz Teatru Polskiego w Warszawie), repr. Tyg. Ilustr. 1923 nr 13; A. Roman: Portret, marmur, 1965 - Teatr Polski Warszawa; Liczne karykatury, repr. Pam. Teatr. 1982; Fot. - Arch. Dok. Mech., MTWarszawa.

Film.: Fragm. kronik i materiałów film. z 1945-65, Arch. WFD; Materiały - Archiwum TV Warszawa.

Źródło: Słownik Biograficzny Teatru Polskiego 1900-1980 t.II, PWN Warszawa 1994

Baza danych zawiera informacje o karierach artystycznych, zatrudnieniu zawodowym i nagrodach wszystkich osób związanych twórczo z polskimi teatrami dramatycznymi, muzycznymi, lalkowymi i polskim filmem od roku 1991 do chwili obecnej. Dane wcześniejsze są sukcesywnie uzupełnianie i docelowo w bazie znajdą się wszystkie szczegóły dotyczące życia teatralnego w Polsce.

Od kwietnia 2004 roku baza codziennie wzbogacana jest o artykuły, które ukazują się w polskiej prasie. Artykuły archiwalne pojawiają się stopniowo.

Od września 2014 roku uruchomiliśmy możliwość zamawiania szczegółowej, elektronicznej kwerendy na temat archiwaliów znajdujących się w zbiorach Pracowni Dokumentacji Teatru.

Wiosną 2015 rozpoczęliśmy współpracę z fundacją sedina.pl tworzącą Internetową Encyklopedię Szczecina oraz Państwową Wyższą Szkołą Teatralną im. Ludwika Solskiego w Krakowie.