teatralna | filmowa | telewizyjna | radiowa | zawodowa | nagrody | odznaczenia | multimedia

Zofia Fedyczkowska

nie żyje
ur. 1900-08-16, Leżajsk
zm. 1982-09-06, Skolimów

Biografia

Zofia Fedyczkowska, także Bonecka, Majewska, Leśniewska, Zawadowiczowa, Żmigród, Adamska (16 VIII 1900 Leżajsk - 6 IX 1982 Warszawa), śpiewaczka, pedagog. Była córką znanego śpiewaka lwów. Jakuba F., już jako dziecko występowała w Dziadach Mickiewicza i Ich czworo Zapolskiej (1907). Kształciła się w Konserwatorium Lwowskim jako pianistka, zaś studia śpiewacze odbyła w Wiedniu i Mediolanie. W 1919 debiutowała w t. "Złoty Ul" w Lublinie, później została zaangażowana do zespołu operetkowego w Kielcach, od września t. r. należała do zespołu H. Czarneckiego w Sosnowcu, potem Operetki Wileńskiej, w l. 1920-22 znów występowała w Sosnowcu, w sez. 1922/23 w Operetce Lwowskiej, 1923/24 w objazdowym t. ukraińskim, gdzie śpiewała pierwsze partie operowe, w l. 1924-31 była solistką T. Wielkiego w Poznaniu, a gościnnie w tym okresie występowała m. in. w Bydgoszczy: w 1927 jako Rozalinda ("Zemsta nietoperza" Straussa) i w 1931 w partii Violetty ("Traviata" Verdiego) oraz potrójnej partii Olimpii, Giulietty i Antonii ("Opowieści Hoffmanna" Offenbacha). Od stycznia 1932 do końca sez. 1935/36 należała do zespołu Opery Warszawskiej, w l. 1936-38 ponownie w Poznaniu, w sez. 1938/39 znów w Operze Warszawskiej. Gościnnie śpiewała w Austrii, Niemczech i Estonii. Udzielała też lekcji śpiewu, co kontynuowała w czasie II wojny świat., ponadto koncertowała w kawiarniach, a okresowo występowała w T. Miasta Warszawy. Po wyzwoleniu śpiewała w Operze Poznańskiej (1945-48), następnie uczyła w szkole muz. (od 1952), w l. 1952-53 dawała koncerty, potem ze względu na znaczne osłabienie wzroku zrezygnowała ze sceny i poświęciła się całkowicie pracy pedagogicznej. W l. 1953-59 była korepetytorem solistów w Operze Warszawskiej, następnie w Operetce. 10 X 60 uroczystym koncertem w T. Wielkim w Poznaniu uczczono 50-lecie jej pracy art., w 1973 otrzymała tytuł Członka Zasłużonego SPATiF-ZASP. Jej repertuar obejmował 92 partie operowe (sopran) i 60 operetkowych w kilku językach europejskich. Niektóre z nich, to: Łucja ("Łucja z Lammermooru" Donizettiego), Małgorzata ("Faust" Gounoda), Nedda ("Pajace" Leoncavalla), Psyche ("Eros i Psyche" Różyckiego), Gilda ("Rigoletto" Verdiego), Bronka ("Janek" Żeleńskiego), tytułowe partie w "Carmen" Bizeta, "Manon" Masseneta, "Iris" Mascagniego, Liza ("Kraina uśmiechu" Lehara), Saffi ("Baron cygański" Straussa), Zorina ("Cygańska miłość" Lehara).

Źródło: Almanach sceny polskiej 1982/83. Tom XXIV. Wydawnictwa Artystyczne i Filmowe, Warszawa 1987.

Baza danych zawiera informacje o karierach artystycznych, zatrudnieniu zawodowym i nagrodach wszystkich osób związanych twórczo z polskimi teatrami dramatycznymi, muzycznymi, lalkowymi i polskim filmem od roku 1991 do chwili obecnej. Dane wcześniejsze są sukcesywnie uzupełnianie i docelowo w bazie znajdą się wszystkie szczegóły dotyczące życia teatralnego w Polsce.

Od kwietnia 2004 roku baza codziennie wzbogacana jest o artykuły, które ukazują się w polskiej prasie. Artykuły archiwalne pojawiają się stopniowo.

Od września 2014 roku uruchomiliśmy możliwość zamawiania szczegółowej, elektronicznej kwerendy na temat archiwaliów znajdujących się w zbiorach Pracowni Dokumentacji Teatru.

Wiosną 2015 rozpoczęliśmy współpracę z fundacją sedina.pl tworzącą Internetową Encyklopedię Szczecina oraz Państwową Wyższą Szkołą Teatralną im. Ludwika Solskiego w Krakowie.