Władysław Krasnowiecki

nie żyje
ur. 1900-01-04, Kraków
zm. 1983-02-14, Warszawa

Biografia

WŁADYSŁAW KRASNOWIECKI (ur. 4.I.1900 w Krakowie - zm. 14.II.1983 w Warszawie) - wybitny aktor i reżyser, pedagog, zasłużony dyrektor teatrów i działacz społeczny. Jako aktor był związany przede wszystkim ze sceną, na niej stworzył kreacje, które przeszły do historii, m.in. Hrabiego Henryka w "Nie-Boskiej komedii" reżyserowanej przez L. Schillera; Satina w "Na dnie" Gorkiego, Piusa XII w "Namiest­niku" R. Hochhutha. Debiutował w wieku 18 lat, w okresie międzywojennym występował w teatrach Krakowa, Lwowa i Łodzi. W czasie II wojny świato­wej przebywał w Związku Radzieckim. Tam wstąpił do Związku Patriotów Polskich, kierował również frontowym teatrem Armii Polskiej w ZSRR, który w roku 1944 przekształcił się w Teatr Wojska Polskiego. Po wojnie - oprócz pracy aktorskiej - zajął się także reżyserią, użyczał swego głosu w przedsta­wieniach radiowych, występował w telewizji. Kierował teatrami w Łodzi, Katowicach, Warszawie. Ponad dwadzieścia lat był profesorem w warszawskiej PWST, dwukrotnie (w latach 1955-57 i 1967-71) jej rektorem. W 1964 otrzymał Order Budowniczego Pol­ski Ludowej, a w 1966 - Nagrodę Państwową I stop­nia za wybitne zasługi w rozwoju polskiej sceny i polskiej kultury teatralnej. W. Krasnowiecki wystę­pował również - choć o wiele rzadziej niż na sce­nie - w filmie. Grał m.in. w filmach: "Miasto nieujarzmione", "Żołnierz zwycięstwa", "Piątka z ulicy Bar­skiej", "Sprawa pilota Maresza", "Spotkania w mroku", "Rzeczywistość", "Dziewczyna z dobrego domu", "Prze­rwany lot", "Marysia i Napoleon", "Bumerang", "Przygody pana Michała" (serial tv).

Źródło: Filmowy Serwis Prasowy nr 6, 1983-03-16/31

Władysław Krasnowiecki (4 I 1900 Kraków - 14 II 1983 Warszawa), aktor, reżyser, dyr. i kier. art. teatru, pedagog. Studiował polonistykę na UJ, równocześnie był słucha­czem Miejskiej Szkoły Dramatycznej w Kra­kowie, którą ukończył w 1921. Na scenie T. im. Słowackiego występował już od 1918, w takich rolach jak Jasiek ("Wesele" Wyspiań­skiego), Sobolewski ("Dziady" Mickiewicza), Horacy ("Hamlet" Shakespeare'a), Edwin ("Odludki i poeta" Fredry). Na sez. 1923/24 został zaangażowany do T. Miejskiego w Łodzi, skąd następnie wrócił na scenę krakowską. W sez. 1925/26 występował w T. im. Bogusławskiego w Warszawie, m. in. w roli Orlanda ("Jak wam się podoba" Shakespeare'a), Parysa ("Achilleis" Wyspiańskiego), Ferdynanda ("Intry­ga i miłość" Schillera), Adama i Feldmarszałka ("Pastorałka" L. Schillera). W sez. 1926/27 grał ponownie w Łodzi, a w 1. 1927-29 w Kra­kowie, gdzie zadebiutował też jako reżyser (1928). W sez. 1929/30 zdał reżyserski egza­min ZASPu i został zaangażowany do warsz. T. Ateneum. W 1. 1930-37 związany był jako aktor i reżyser z T. Wielkim i Rozmaitości we Lwowie, z trzymiesięczną przerwą w 1931, kiedy to występował w T. Melodram w Warszawie. Na scenie lwow. grał m. in. Guślarza ("Dziady" Mickiewicza), Marka Anto­niusza ("Kleopatra" Norwida), Dziennikarza ("Wesele" Wyspiańskiego), Mackie Majchra ("Opera za trzy grosze" Brechta), reżyserował "Fanny" Pagnola, "Wachlarz lady Windermere" Wilde'a, "Mizantropa" Moliera, "Most" Szaniaw­skiego, "Pannę mężatkę" Korzeniowskiego, "Dziewczęta w mundurkach" Winsloe. W 1. 1937-39 grał i reżyserował w T. Miejskich w Łodzi, np. "Teorię Einsteina" Cwojdzińskie­go, "Kobietę bez skazy" Zapolskiej, "Głupiego Jakuba" Rittnera, "Temperamenty" Cwojdziń­skiego. Od kwietnia 1939 w T. Wielkim, po­tem Polskim T. Dramatycznym we Lwowie (do 1941), w którym w końcu 1939 objął też kier. art. Wystawił "Zemstę" Fredry (rola Re­jenta), "Opowieść o Bartoszu Głowackim" Wa­silewskiej. W 1. 1941-43 pracował w Kijow­skim Studio Filmowym, w maju 1943 zgło­sił się jako ochotnik do formującej się w Sielcach nad Oką I-szej Kościuszkowskiej Dywizji Piechoty, przy której w czerwcu utworzono t. Żołnierza, przemianowany na T. Żołnierza 1 Korpusu. 23 IX 43 został dyr. tego t. (w randze kapitana), a od końca t. r. kier. art. (dyr. byli kolejno Adam Barchasz, Włodzimierz Stahl). Od marca 1944 zespół działał pn. T. I Armii Polskiej. K. reżyserował "Śluby panieńskie" Fredry, "Bal u saperów" Pasternaka, "Ławka w Łazienkach" i "Nocleg" Ważyka. 27 VII t. r. T. I Armii przybył do Lublina i po połączeniu z zespołem miejsco­wego t., 28 X 44 przyjął nazwę T. Wojska Polskiego. K. był jego dyr. art. w randze majora. Od 26 I 45 teatr ten działał w Łodzi, w kwietniu t. r. K. powołał pierwszą w kraju Radę Artystyczną teatru. W sez. 1946/ 47 był wicedyr. art. T. Wojska Polskiego (dyr. - Leon Schiller). Na scenie łódz. grał Hr. Almavivę ("Wesele Figara" Beaumarchais), Bardosa ("Krakowiacy i Górale" Bogusławskie­go), reżyserował "Wesele" Wyspiańskiego (rolę Gospodarza w spektaklu T. WP prezentował przedtem w Lublinie, Krakowie i Katowi­cach) i "Stary dworek" Ważyka. Po zdemobili­zowaniu (w randze pułkownika WP) spra­wował w 1. 1947-49 dyr. i kier. art. T. Miej­skiego w Katowicach, gdzie również grał i reżyserował np. "Jegor Bułyczow i inni" Gor­kiego (rola tytułowa), "Pastorałka" Schillera, "Uczeń diabła" Shawa (rola Gen. Borgoyne), "Dobrze" Majakowskiego, "Makar Dubrawa" Korniejczuka. W czerwcu 1949 minister Kul­tury i Sztuki powierzył mu organizację i kier. art. T. Narodowego w Warszawie (spra­wował je z Władysławem Daszewskim od 13 XII 49 do 14 X 50), a następnie także dyr. tego t. (15 IX 50 - 28 II 52). W sez. 1952/53 grał w T. Polskim w Warszawie, w sez. 1953/54 był kier. art. i dyr. T. Domu Wojska Polskiego w Warszawie, po czym wrócił do T. Narodowego jako aktor i reż. W 1971 przeszedł na emeryturę, nie zaprzes­tał jednak występów, (ostatni raz jako Pro­wadzący obrzęd w "Dziadach" Mickiewicza na scenie T. Małego, sez. 1978/79). W T. Narodo­wym grał m. in. ponownie Jegora Bułyczowa (II nagroda za rolę i reżyserię na Festi­walu Sztuk Rosyjskich i Radzieckich w 1949), Erizza ("Sułkowski" Żeromskiego), Nieszczastliwcewa ("Las" Ostrowskiego), Roberta Dudleya ("Maria Stuart" Schillera, własna reż.), Mr. Antrobusa ("Niewiele brakowało" Wildera), Jowisza ("Muchy" Sartre'a), Hr. Respekta ("Fantazy" Słowackiego), Rejenta ("Zemsta" Fredry), Prezesa ("Kordian" Słowackiego), reżyserował poza wymienionymi, m. in. "Jak wam się podoba" Shakespeare'a, "Tysiąc walecznych" Rojewskiego, "Złote czasy zacnego króla Karola" Shawa, "Maria Tudor" Hugo, "Niedźwiedź" Cze­chowa, "Tatuowana róża" Williamsa, "Szkoła obmowy" Bogusławskiego, "Wiśniowy sad" Cze­chowa. Gościnnie reżyserował m. in. w T. Ziemi Mazowieckiej (1963), T. im. Osterwy w Gorzowie (1965) i T. Powszechnym w War­szawie (1969), jako aktor współpracował gościnnie z warsz. T. Ateneum (1961), Dra­matycznym (1962/63), T. Współczesnym (1959, 1968, 1969, 1974, 1977). W 1. 1946-71 wykła­dał w łódz., potem w warsz. PWST (od 1963 - prof. zwyczajny), w 1. 1955-57 i 1967-71 był rektorem tej uczelni, w 1. 1965-70 pre­zesem SPATiFu, od 1973 jego Członkiem Za­służonym. W 1979 obchodził jub. 60-lecia działalności, a 4 I 80 - osiemdziesięciolecie urodzin.

Źródło: Almanach Sceny Polskiej 1982/83 tom XXIV, Instytut Sztuki PAN, Wydawnictwa Artystyczne i Filmowe, Warszawa 1987

Zdjęcia


Baza danych zawiera informacje o karierach artystycznych, zatrudnieniu zawodowym i nagrodach wszystkich osób związanych twórczo z polskimi teatrami dramatycznymi, muzycznymi, lalkowymi i polskim filmem od roku 1991 do chwili obecnej. Dane wcześniejsze są sukcesywnie uzupełnianie i docelowo w bazie znajdą się wszystkie szczegóły dotyczące życia teatralnego w Polsce.

Od kwietnia 2004 roku baza codziennie wzbogacana jest o artykuły, które ukazują się w polskiej prasie. Artykuły archiwalne pojawiają się stopniowo.

Od września 2014 roku uruchomiliśmy możliwość zamawiania szczegółowej, elektronicznej kwerendy na temat archiwaliów znajdujących się w zbiorach Pracowni Dokumentacji Teatru.

Wiosną 2015 rozpoczęliśmy współpracę z fundacją sedina.pl tworzącą Internetową Encyklopedię Szczecina oraz Państwową Wyższą Szkołą Teatralną im. Ludwika Solskiego w Krakowie.