teatralna | filmowa | telewizyjna | radiowa | zawodowa | nagrody | odznaczenia | multimedia

Danuta Baduszkowa-Korzeniowska

nie żyje
ur. 1919-10-10, Stryj
zm. 1978-12-15, Gdynia

Biografia

BADUSZKOWA Danuta, właśc. Karolina Helena B., z domu Dostalikowa, 2° v. Korzeniowska (10 X 1919 Stryj - 15 XII 1978 Gdynia), reżyser, dy­rektor teatru. Była córką Bogdana Dostalika, dyr. browaru na Morawach i jego żony Heleny, żoną aktora Józefa Korzeniowskiego (ślub w 1958). Uczyła się gry na fortepianie u W. Głuszkiewicz we Lwowie. W 1937 zdała tu maturę i zamierzała studiować na Wydz. Sztuki Aktorskiej warsz. PIST-u, ze względów rodzinnych pozostała jednak we Lwo­wie. W 1937-40 studiowała tam w Akademii Hand­lu Zagranicznego. Podczas okupacji niem. pracowała fizycznie. Po wojnie osiedliła się na Śląsku. W 1945-52 występowała jako aktorka i recytatorka w imprezach organizowanych przez Tow. Wiedzy Po­wszechnej i ARTOS, prowadziła także zespoły ama­torskie. Ukończyła kursy specjalistyczne i uzyskała uprawnienia reżysera I kategorii ochotniczych ze­społów teatralnych. W 1952 prowadzony przez nią zespół otrzymał I nagrodę na festiwalu zespołów amat. w Warszawie. Po tym sukcesie została skie­rowana na praktykę reżyserską do T. im. Wyspiań­skiego w Katowicach; odbywała ją u R.Zawisto­wskiego do 1955. W 1954 uzyskała uprawnienia reżysera przedstawień muzycznych. Od 1 VII 1955 do 31 I 1958 pracowała na stanowisku asystenta reżysera, a potem reżysera w Operetce Śląskiej w Gliwicach. Zrealizowała tam swoje pierwsze przed­stawienia: "Cnotliwą Zuzannę" (1955), "Dyrektora te­atru", "Rose-Marie" i "Przygodę w Rio" (1956). W przy­gotowaniu tych premier współpracowała m.in. z takimi wybitnymi dyrygentami, jak W. Rowicki, K.Stryja, J.Procner. Gościnnie reżyserowała w T. Muzycznym w Poznaniu, m.in. "Wesołą wdówkę" (1956), "Hrabinę Maricę" (1957)," Fajerwerk" (1958). Należała do inicjatorów powołania T. Muzycznego w Gdyni i od marca 1958 do września 1959 pra­cowała w nim na etacie reżysera; zrealizowała czte­ry prem. przy muz. współpracy dyrygentów: K. Stryi ("Bal w operze", "Piękna Galatea"), W. Rowickiego ("Orfeusz w piekle"), B. Wodiczki ("Domek trzech dziewcząt"). Od 1 IX 1959 do 31 VIII 1961 i od 1 IX 1963 do 31 XII 1965 pracowała jako reżyser w łódz. T. Muzycznym. Od 1 V 1961 do 1 I 1964 była kier. artyst. T. Muzycznego w Gdyni i po­wróciła na to stanowisko 1 VI 1965, a od 1 IX 1973 została jego dyrektorem. W sez. 1966/67 zor­ganizowała przy tym teatrze studio dla aktorów operetkowych, dające uprawnienia zawodowe. Dą­żyła do poszerzenia pol. repertuaru teatru muz., zamawiała u kompozytorów i literatów musicale i komedie muz., przygotowywała pol. prem. obcych dzieł. W Gdyni reżyserowała m.in. takie operetki, jak: "Rinaldo" (1966)," Cygańska miłość" (1967), "Gej­sza" (1968), "Madagaskar" (1968, była współautorką libretta), "Diabeł nie śpi "(1970), "Kraina uśmiechu" (1971), "Pan Zagłoba" (1972),"Pancerni i pies" (1973), "Lili chce śpiewać" (1974),"Promises, promises" (1976). Reżyserowała gościnnie: w Operetce Warszawskiej (1961), T. Muzycznym w Szczecinie (1963), Operze i Operetce w Bydgoszczy (1962, 1966), Operze Bałtyckiej (1964, 1969, 1973), T. Wielkim w Po­znaniu (1963, 1964, 1965, 1966, 1973, 1975, 1977), T. Wielkim w Łodzi (1967, 1970, 1971), T. Wiel­kim w Warszawie (1966, 1968, 1971, 1974), a także za granicą: w czeskim Cieszynie, Kijowie i Leningradzie. W Leningradzie w 1975 otrzymała nagrodę publiczności za reżyserię" Żołnierza i ma­donny" w T. Małym Opery i Baletu. W ciągu trzy­dziestu trzech lat działalności artyst. wyreżyserowała sto osiem przedstawień oper i operetek, w tym trzydzieści premier pol., obok wspomnianych wyżej:"Rinaldo", "Promises, promises", "Pan Zagłoba", takie, jak: "Katarzyna Izmajłowa" (1965), "Białowłosa" (1971), "Chłopi" (1974), "Sen nocy letniej" B. Brittena (1977). Dokonywała przekładów i adaptacji librett ("Król włóczęgów", "Cygańska miłość", "Kraina uśmie­chu", "Białowłosa"). Współpracowała z Zespołem Estradowym Marynarki Wojennej "Flotylla", reży­serowała telew. programy muz. i lit. oraz koncerty Ogólnopol. Festiwalu Piosenki "Sopot 1972". Cechowała ją energia, pomysłowość i silna wola. We własnym zespole cieszyła się dużym autoryte­tem. T. Muzyczny w Gdyni za czasów jej dyrekcji miał własne oblicze artyst. i zwany był "teatrem Baduszkowej". Doprowadziła do wybudowania dla swojej placówki jednego z najpiękniejszych powo­jennych gmachów teatr. w Polsce, choć otwarcia jego nie doczekała. Współpracowała z wybitnymi muzykami i plastykami. Miała własną koncepcję nowoczesnego t. muz. i konsekwentnie ją reali­zowała. Uważała, że jest w nim miejsce dla liryki i dla farsy, dla komedii muz., musicalu i operetki klasycznej. Traktowała na równi wszystkie elementy t. muzycznego. Jako reżyser potrafiła narzucić śpie­wakom rygory dobrego warsztatu aktorskiego i grę z dystansem; jej przedstawienia były na ogół do­wcipne i efektowne. Opublikowała w "Teatrze" (1973 nr 7) artykuł pt." Nowoczesny teatr muzyczny".

Bibl.: Almanach 1978/79; 10 lat Państw. Operetki Śląskiej w Gliwicach 1952-1962, Gliwice 1962; EM; Jankowski, Misiorny; Świtała (il.); Kron. m. Poznania 1981 nr 2-4 (T. Świtała); Ruch Muz. 1979 nr 2 (il.); Teatr 1974 nr 16, 1977 nr 18, 1979 nr 2; Tyg. Powsz. 1979 nr 17 (il.); Akta (tu fot.), ZASP; Programy, IS PAN.

Ikon.: L.E. Karłowski: Portret, karyk., rys., repr. Pomorze 1972 nr 10; Fot. - ZASP.

Film.: Fragm. kroniki film. z 1978, Arch. WFD; Materiały - Archiwum TV Warszawa.

Źródło: Słownik Biograficzny Teatru Polskiego 1900-1980 t.II, PWN Warszawa 1994

Baza danych zawiera informacje o karierach artystycznych, zatrudnieniu zawodowym i nagrodach wszystkich osób związanych twórczo z polskimi teatrami dramatycznymi, muzycznymi, lalkowymi i polskim filmem od roku 1991 do chwili obecnej. Dane wcześniejsze są sukcesywnie uzupełnianie i docelowo w bazie znajdą się wszystkie szczegóły dotyczące życia teatralnego w Polsce.

Od kwietnia 2004 roku baza codziennie wzbogacana jest o artykuły, które ukazują się w polskiej prasie. Artykuły archiwalne pojawiają się stopniowo.

Od września 2014 roku uruchomiliśmy możliwość zamawiania szczegółowej, elektronicznej kwerendy na temat archiwaliów znajdujących się w zbiorach Pracowni Dokumentacji Teatru.

Wiosną 2015 rozpoczęliśmy współpracę z fundacją sedina.pl tworzącą Internetową Encyklopedię Szczecina oraz Państwową Wyższą Szkołą Teatralną im. Ludwika Solskiego w Krakowie.