teatralna | filmowa | telewizyjna | radiowa | zawodowa | nagrody | odznaczenia | multimedia

Lena Żelichowska

nie żyje
ur. 1910-08-12, Warszawa
zm. 1958-10, San Francisco

Biografia

ŻELICHOWSKA Lena, właśc. Helena Z., zamężna Norblin (12 VIII 1910 Warszawa - październik 1958 San Francisco), tancerka, aktorka, śpiewaczka. Była córką Jerzego Z. i Henryki z Fronczykowskich, żoną -> Stefana Norblina. Ukończyła szkołę baletową pod kier. P. Zajlicha i w 1926-29 należała do corps de ballet warsz. T. Wielkiego. Od 1929 występowała początkowo jako tancerka, potem jako piosenkarka i recytatorka, w t. rewiowych: w sez. 1929/30 w t. Morskie Oko, 1930/31 t. Wesoły Wieczór, 1931/32 t. Wesołe Oko, w 1932 w t. Kameleon i Opera Buffo, w sez. 1932/33 w t. Banda (śpiewała tam m.in. partię tyt. w operetce "Piękna Galatea", w 1933 w t. Rex, w sez. 1933/34 w t. Cyganeria, w 1934 w t. Hollywood-Stara Banda. W 1934 grała w T. Nowym pierwszą swą rolę dram. w komedii "Migo", a w t. Aktora rolę Hanki ("Moralność pani Dulskiej"). W 1935-39 występowała na zmianę w T. Letnim oraz w t. Cyrulik Warszawski, a prócz tego dorywczo w t. Wielka Rewia (1937), w t. Ateneum (1937) oraz w T. Wielkim, gdzie śpie­wała w operetkach, m.in. partię Kokolani ("Słońce Meksyku"). W 1933-39 występowała też w kilkunastu filmach. Po wybuchu II wojny świat. wyjechała z mę­żem do Indii, a następnie do Stanów Zjednoczonych. Na scenę nie powróciła, w ostatnim okresie życia pra­cowała jako manicurzystka.

Bardzo zgrabna, o pięknych nogach, była wg K. Kru­kowskiego obdarzona "fascynującą, egzotyczną uro­dą". L. Sempoliński pisał o niej: "naiwna, trochę roz­hukana i niezbyt inteligentna tancerka siłą swej woli i mrówczą pracą w krótkim stosunkowo czasie wybiła się na czoło gwiazd estrady pierwszej wielkości". Ważniejsze występy przygotowywała pod kier. H. Lesz­czyńskiej, wiele też korzystała ze wskazówek F. Jarosy'ego. Występowała z powodzeniem w komedii i operetce, ale największe sukcesy odnosiła na scenach rewiowych i w kabaretach. "Jej recytacje i monologi stają się prawdziwym teatrem odegranym przez jedną aktorkę" - pisał K. Krukowski. Znakomicie recyto­wała wiersze, a szczególnie "Grenadę" M. Swietłowa i "Balladę o trzech rzezimieszkach" L. Szenwalda.

Bibl.: Dymek z papierosa s. 305-306 (L. Sempoliński; tu il.); K. Krukowski: Moja Warszawka, Warszawa 1957 s. 106-107 (il.); Łoza: Czy wiesz I; Sempoliński: Wielcy artyści (il.); Dz. pol. 1958 nr 267 (J. Kydryński); Wiad. 1958 nr 50; Życie Warsz. 1958 nr 255.

Ikon.: Fot. pryw. - MTWarszawa.

Film.: 1933 - Szpieg w masce; 1934 - Czarna perła; 1936 - Barbara Radziwiłłówna, Jego wielka miłość, Róża; 1937 - Dorożkarz nr 13, Dyplomatyczna żona, O czym marzą kobiety, Ty, co w Ostrej świecisz Bramie; 1938 - Granica, Sygnały.

Źródło: Słownik Biograficzny Teatru Polskiego 1765-1965, PWN Warszawa 1973

Zdjęcia


Baza danych zawiera informacje o karierach artystycznych, zatrudnieniu zawodowym i nagrodach wszystkich osób związanych twórczo z polskimi teatrami dramatycznymi, muzycznymi, lalkowymi i polskim filmem od roku 1991 do chwili obecnej. Dane wcześniejsze są sukcesywnie uzupełnianie i docelowo w bazie znajdą się wszystkie szczegóły dotyczące życia teatralnego w Polsce.

Od kwietnia 2004 roku baza codziennie wzbogacana jest o artykuły, które ukazują się w polskiej prasie. Artykuły archiwalne pojawiają się stopniowo.

Od września 2014 roku uruchomiliśmy możliwość zamawiania szczegółowej, elektronicznej kwerendy na temat archiwaliów znajdujących się w zbiorach Pracowni Dokumentacji Teatru.

Wiosną 2015 rozpoczęliśmy współpracę z fundacją sedina.pl tworzącą Internetową Encyklopedię Szczecina oraz Państwową Wyższą Szkołą Teatralną im. Ludwika Solskiego w Krakowie.