teatralna | filmowa | telewizyjna | radiowa | zawodowa | nagrody | odznaczenia | multimedia

Franciszek Siedlecki

nie żyje
ur. 1867-07-23, Kraków
zm. 1934-09-01, Warszawa

Biografia

SIEDLECKI Franciszek Wincenty (23 VII 1867 Kra­ków - 11 X 1934 Warszawa), scenograf. Studiował prawo na Uniw. Jagiellońskim. Studia malarskie odbył w Monachium, Paryżu i we Włoszech. Główną dzie­dziną jego twórczości było malarstwo i grafika.W dwu­dziestoleciu międzywojennym był prezesem Związku Pol­skich Artystów Grafików i red. czasopisma "Grafika". Wynalazł technikę rycia w szkle (szesnaście ogromnych witraży wykonanych dla Goetheanum R. Steinera w Szwajcarii, gdzie w 1914-19 wykładał malarstwo). Jako scenograf debiutował na zaproszenie L. Solskiego w T. Miejskim w Krakowie, projektując dekoracje do "Krakusa" (6 VI 1908; była to pierwsza inscenizacja C. K. Norwida w t. zawodowym). W 1909 w ju­bileuszowym cyklu przedstawień J. Słowackiego opra­cował scenografię "Lilli Wenedy", "Snu srebrnego Salomei" i "Balladyny". W latach następnych w T. Zjednoczonym w Warszawie projektował dekoracje do trzech przed­stawień w reżyserii A. Zelwerowicza: "Wesele" (1911), "Poskromienie złośnicy" (1912) i "Irydion" (1912). We wrześniu 1913 wspólnie z L. Schillerem zorganizował w Warszawie wystawę malarstwa scen.; wystawił wówczas swoje projekty do "Samuela Zborowskiego" J. Słowackiego. Po powrocie z Szwajcarii w 1919 zamieszkał na stałe w Warszawie. Od 1920 współ­pracował z Redutą; projektował m.in. kostiumy do "Wielkanocy" (1923). W 1924 wraz z L. Schillerem zło­żył ofertę magistratowi na zorganizowanie w sali T. im. Bogusławskiego t. popularnego dla "pracującej inteligencji i warstw robotniczych". Ostatecznie jed­nak w pracy T. im. Bogusławskiego za dyr. Schillera nie brał udziału, przełożył tylko dla tego t. "Pasterkę wśród wilków", inscenizowaną przez Schillera. Działal­ność Schillera wspierał także jako krytyk teatr. w "Ga­zecie Administracji i Policji Państwowej". Po odejściu Schillera z T. im. Bogusławskiego, w 1926 złożył ofer­tę na prowadzenie tego t., ale bez skutku. Jako sce­nograf zrealizował jeszcze "Lillę Wenedę" w T. Praskim w Warszawie (1927) oraz opracował w 1928 dla opery warsz. libretto, inscenizację i scenografię poematu ta­necznego "Miłość" E. Morawskiego; do przedstawienia jednak nie doszło.

L. Schiller nazwał go "prekursorem polskiego stylu monumentalnego", z uznaniem stwierdzając, że po­ciągał go "symbolizm i monumentalizm Craiga oraz całej plejady niemieckich reformatorów teatru" (zwła­szcza Wagner, Fuchs i Behrens). Jako teoretyk t. był pod wpływem antropozofii R. Steinera. Publiko­wał swoje artykuły w "Świecie" (m.in. 1910 nr 38 - "O sztuce scenicznej"), "Życiu Teatru", "Scenie Polskiej", "Wiadomościach Literackich". Zajmował się także historią t.; napisał pierwszą w Polsce monografię Heleny Modrzejewskiej ("Helena Modrzejewska", War­szawa 1927), publikował artykuły i rozprawy z dziejów tańca (m. in. "Taniec religijny i obrzędowy" w monografii zbiorowej "Taniec", Warszawa 1930). W wydanej w 1934 w Warszawie książce "Fragmenty" zamieścił szkice o S. Wyspiańskim i K. Fryczu.

Bibl.: T. Cieślewski-syn: Notatka przed katalogiem wystawy pośmiertnej S. (w): Tow. Zachęty Sztuk Pięknych. Przewodnik 122, Warszawa 1937; J. Lorentowicz: Teatry w stolicy i inne artykuły, Warszawa 1969 s. 102-103, 118, 119; Schiller: Teatr ogromny; Solski: Wspomnienia; Strzelecki: Plastyka teatr.; Szczublewski: Artyści i urzędnicy; Szczubłewski: Reduta; Thieme, Becker; Kur. warsz. 1934 nr 244; Tyg. ilustr. 1913 nr 44 (il.); Fragm. eseju L. Schillera o t. międzywojennym (rkps.), MTWarszawa.

Źródło: Słownik Biograficzny Teatru Polskiego 1765-1965, PWN Warszawa 1973

Baza danych zawiera informacje o karierach artystycznych, zatrudnieniu zawodowym i nagrodach wszystkich osób związanych twórczo z polskimi teatrami dramatycznymi, muzycznymi, lalkowymi i polskim filmem od roku 1991 do chwili obecnej. Dane wcześniejsze są sukcesywnie uzupełnianie i docelowo w bazie znajdą się wszystkie szczegóły dotyczące życia teatralnego w Polsce.

Od kwietnia 2004 roku baza codziennie wzbogacana jest o artykuły, które ukazują się w polskiej prasie. Artykuły archiwalne pojawiają się stopniowo.

Od września 2014 roku uruchomiliśmy możliwość zamawiania szczegółowej, elektronicznej kwerendy na temat archiwaliów znajdujących się w zbiorach Pracowni Dokumentacji Teatru.

Wiosną 2015 rozpoczęliśmy współpracę z fundacją sedina.pl tworzącą Internetową Encyklopedię Szczecina oraz Państwową Wyższą Szkołą Teatralną im. Ludwika Solskiego w Krakowie.