biografia | artykuły | archiwalia w IT
teatralna | filmowa | telewizyjna | radiowa | zawodowa | nagrody | odznaczenia | multimedia

Jerzy Kossowski

nie żyje
ur. 1889-07-18, Lwów
zm. 1969-06-16, Rio de Janerio, Brazylia

Biografia

KOSSOWSKI Jerzy Alfred Tomasz (18 VII 1889 Lwów - 16 VI 1969 Rio de Janeiro, Brazylia), aktor, reżyser, kierownik artyst. teatru. Był synem Zygmunta K. i Stefanii z Tenbellich, mężem -> Julii K. z Krzyżanowskich (ślub 18 XII 1915). Po ukończeniu szkoły średniej studiował prawo i hi­storię sztuki w Akademii Lwowskiej. W 1910-13 występował w zespołach objazdowych J. Rygiera i D. Baranowskiego. Od 1914 służył w wojsku austr., nast. w Wojsku Pol.; zdemobilizowany w 1920 w st. kapitana. W 1923 (od listopada) był jednym z organizatorów i kier. artyst.-lit. T. im. Fredry w Warszawie; ze stanowiska tego ustąpił w styczniu 1924. W 1924-27 należał do zespołu Reduty. Pełnił tam funkcję kier. administracyjnego, a w sez. 1926/27 był kier. "grupy grodzieńskiej", części ze­społu Reduty występującej w tym sez. w T. Miej­skim w Grodnie; grał m.in. takie role, jak: Admirał ("Żeglarz"), Fedko ("Mąż z grzeczności"), Nos ("Wesele"). W sez. 1927/28 wchodził w skład zespołowego kierownictwa T. Nowego im. Modrzejewskiej w Poznaniu; reżyserował tam m.in. "Strażnika cnoty" i występował jako aktor (np. Milewski w "Żabusi"). W 1930 był kier. lit. t. rewiowego Uśmiech War­szawy (działał od 3 IX do 31 X). Na wiosnę 1932 był kier. artyst. krótko działającego T. Woj. Kie­leckiego z siedzibą w Radomiu. Był sekretarzem lit. sceny ZASP-u - działającego od 1 X 1932 do końca stycznia 1933 w Warszawie T. Artystów. W 1936 brał udział w radiowej adapt. "Wesela". Od 1914 zajmował się pracą dziennikarską i lit. (pier­wsza jego książka ukazała się w 1927). Był autorem wielu powieści, opowiadań, przekładów z języków obcych, m.in. przełożył "Kapitana z Koepenick"; pisał też sztuki teatralne. W 1938 odznaczony został Zło­tym Wawrzynem Pol. Akademii Literatury (PAL). Pełnił funkcję wiceprezesa ZAIKS-u. Od 1936 prze­bywał w Brazylii (ze swoją drugą żoną, malarką Elżbietą K.). Po wybuchu II wojny świat., wstąpił do Wojska Pol. we Francji (1 Dywizja Grenadie­rów), brał udział w kampanii 1940. Więziony w obozie jenieckim pod Strasburgiem, uciekł i przedo­stał się do Brazylii. Do 1945 był referentem pra­sowym w Poselstwie Pol. w Rio de Janeiro, w 1950-60 prof. w szkole dram. w tym mieście. Współpracował z pol. amat. ruchem teatr, w Bra­zylii. Do końca życia zajmował się pracą literacką.

Bibl.: Bibliografia dramatu; Byrski: Teatr-radio s. 54, 55, 56, 58; Krasiński: Warsz. sceny; Kwiatkowski: Narodziny PR; Listy Osterwy; Łoza: Czy wiesz (il.); Peretiatkowicz, Sobeski; Simon: Spis przedstawień Reduty; Szczublewski: Żywot Osterwy; Śmigielski: Reduta; T. Nowy w Poznaniu 1923-73; SWPP seria 1; Ekran i Scena 1924 nr 1; Kur. Warsz. 1923 nr 275, 354; Pam. Teatr. 1990 z. 3-4 s. 543, 549 (Z. Osiński); Wosiek: Teatry objazdowe.

Ikon.: Fot. - Arch. Dok. Mech.

Źródło: Słownik Biograficzny Teatru Polskiego 1900-1980 t.II, PWN Warszawa 1994

Baza danych zawiera informacje o karierach artystycznych, zatrudnieniu zawodowym i nagrodach wszystkich osób związanych twórczo z polskimi teatrami dramatycznymi, muzycznymi, lalkowymi i polskim filmem od roku 1991 do chwili obecnej. Dane wcześniejsze są sukcesywnie uzupełnianie i docelowo w bazie znajdą się wszystkie szczegóły dotyczące życia teatralnego w Polsce.

Od kwietnia 2004 roku baza codziennie wzbogacana jest o artykuły, które ukazują się w polskiej prasie. Artykuły archiwalne pojawiają się stopniowo.

Od września 2014 roku uruchomiliśmy możliwość zamawiania szczegółowej, elektronicznej kwerendy na temat archiwaliów znajdujących się w zbiorach Pracowni Dokumentacji Teatru.

Wiosną 2015 rozpoczęliśmy współpracę z fundacją sedina.pl tworzącą Internetową Encyklopedię Szczecina oraz Państwową Wyższą Szkołą Teatralną im. Ludwika Solskiego w Krakowie.