teatralna |  filmowa | telewizyjna | radiowa | zawodowa | nagrody | odznaczenia | multimedia

Ludwik Hieronim Morstin

nie żyje
ur. 1886-12-12, Pławowice k.Miechowa
zm. 1966-05-12, Warszawa

Biografia

MORSTIN Ludwik Hieronim (12 XII 1886 Pławowice k. Miechowa - 12 V 1966 Warszawa), kierownik lit. teatru. Był synem Ludwika M., zie­mianina, i Amelii z Lubienieckich, mężem Janiny z Żółtowskich (ślub 10 VII 1918). W 1905 ukończył z odznaczeniem III Gimn. w Krakowie. W 1906 debiutował wydaną w Krakowie udramatyzowaną pieśnią "Na racławickim błoniu". W 1906-10 studio­wał psychologię, filozofię i filologię klasyczną w Monachium, Berlinie, Lipsku i Paryżu, uczestnicząc w życiu teatr., i muz. tych miast. W 1910 założył i redagował (z W. Kościelskim) miesięcznik lit.-artyst. "Museion" (do 1913). W 1911 współpracował jako doradca lit. z L. Solskim przy wystawieniu "Legionu" w T. im. Słowackiego w Krakowie; rów­nocześnie opublikował studium hist.-lit. "Legion" Wyspiańskiego. W 1912 Solski wystawił w Krako­wie udramatyzowaną przez M. balladę A. Mickie­wicza "Lilie" (nast. prem. w Łodzi, Warszawie, Po­znaniu, Wilnie, Kijowie, Lwowie). Jako krytyk i recenzent teatr, współpracował m.in. z "Miesięcznikiem Literackim i Artystycznym", "Nowym Prze­glądem Literatury i Sztuki". Podczas I wojny świat., służył w Legionach Pol., nast. został powołany do Naczelnego Komitetu Narodowego. W 1919-25 peł­nił funkcje wojskowe i dyplomatyczne w Paryżu i Rzymie. W 1926 przejął rodzinny majątek w Pławowicach, gdzie nast. organizował spotkania i zjaz­dy literackie. W 1929-31 redagował (z. J. Parandowskim) "Pamiętnik Warszawski", kontynuował pracę lit. i publicystyczną. W 1936 otrzymał Złoty Wawrzyn Pol. Akademii Literatury, w 1939 został prezesem krak. oddziału Związku Zaw. Literatów Polskich. Okupację niem. przeżył w Pławowicach, wspólnie z żoną prowadził konspiracyjny t. mło­dzieżowy, w którym m.in. w 1943 ukrywający się tu od roku A. Szyfman przygotował prem. jego "Penelopy". W 1945 przeniósł się do Krakowa, został członkiem Rady Kultury przy MKiS, wykładowcą Studia Starego Teatru. W sez. 1946/47 sprawował kierownictwo lit. T. im. Wyspiańskiego w Katowi­cach, nast. w sez. 1947/48 (z S. Otwinowskim) i 1948/49 (z Z. Leśnodorskim) T. Dramatycznych w Krakowie. W tym czasie publikował rec. teatr., i artykuły, m.in. w "Teatrze", "Listach z Teatru". Potem mieszkał w Zakopanem i był prezesem Tow. Miłośników T. im. Modrzejewskiej, opiekował się też t. amat. jej imienia. W 1956 wyjechał do Włoch, a po powrocie, w 1960 zamieszkał w Warszawie. W T. Polskim w Warszawie 31 V 1963, z okazji pięćdziesięciolecia pracy twórczej M., odbyła się prem. jego "Kleopatry".

Był autorem poezji, przede wszystkim zaś utworów dram. (ok. czterdziestu), wystawianych gł. w Kra­kowie i Warszawie. Najbardziej znane, to: "Szlakiem legionów" (1913), "Dzika pszczoła" (1932), "Obrona Ksantypy" (1939), "Penelopa", "Polacy nie gęsi" (1953), "Przygoda florencka" (1957). Publikował wspomnie­nia: "Spotkania z ludźmi" (1957), "Moje przygody teatralne" (1961), "Opowieści o ludziach i zdarzeniach" (1964), "Z mojej szuflady" (1967). Przekładał dramaty, m.in. Calderona ("Alkad z Zalamei"), Sofoklesa ("Antygona", "Król Edyp"), Lopego de Vegi ("Owcze źródło"), ponadto Horacego, Goethego, Szekspira. Za twór­czość przekładową otrzymał nagrodę PEN-Clubu (1952).

Bibl.: Almanach 1965/66; Bibliografia dramatu; Kudliński: Przypadki; Z. Leśnodorski: Wśród ludzi mojego miasta, Kraków 1968; Łoza: Czy wiesz (il.); Marczak-Oborski: Teatr czasu wojny; W. Natanson: Morstin, Warszawa 1967; Orzechowski: Stary Teatr; PSB t. 21 (S.W. Balicki; bibl.); Sto lat Starego Teatru; SWPP seria 1; A. Waśkowski: Znajomi z tamtych czasów, Kraków 1971; Wydrzyński s. 64; Dialog 1966 z. 7; Listy T. Pol. 1954 nr 54, 1963 nr 71; Pam. Teatr. 1982 z. 1-4 s. 128, 137, 141; Rocz. Lit. 1966 (bibl.); Teatr 1966 nr 17; Akta (tu fot.), ZASP.

Film.: Fragm. kronik i materiałów film. z 1953-66, Arch. WFD.

Źródło: Słownik Biograficzny Teatru Polskiego 1900-1980 t.II, PWN Warszawa 1994

Baza danych zawiera informacje o karierach artystycznych, zatrudnieniu zawodowym i nagrodach wszystkich osób związanych twórczo z polskimi teatrami dramatycznymi, muzycznymi, lalkowymi i polskim filmem od roku 1991 do chwili obecnej. Dane wcześniejsze są sukcesywnie uzupełnianie i docelowo w bazie znajdą się wszystkie szczegóły dotyczące życia teatralnego w Polsce.

Od kwietnia 2004 roku baza codziennie wzbogacana jest o artykuły, które ukazują się w polskiej prasie. Artykuły archiwalne pojawiają się stopniowo.

Od września 2014 roku uruchomiliśmy możliwość zamawiania szczegółowej, elektronicznej kwerendy na temat archiwaliów znajdujących się w zbiorach Pracowni Dokumentacji Teatru.

Wiosną 2015 rozpoczęliśmy współpracę z fundacją sedina.pl tworzącą Internetową Encyklopedię Szczecina oraz Państwową Wyższą Szkołą Teatralną im. Ludwika Solskiego w Krakowie.