teatralna | filmowa | telewizyjna | radiowa | zawodowa | nagrody | odznaczenia | multimedia

Leon Wołłejko

nie żyje
ur. 1883-11-24, Kierszeniszki
zm. 1949-12-27, Lublin

Biografia

WOŁŁEJKO Leon Adam (24 XI 1883 Kierszeniszki na Wileńszczyźnie - 27 XII 1949 Lublin), aktor. Był sy­nem Cezarego W. i Marii z Maciejewskich. Ukończył wydział farmacji na uniw. w Moskwie. Debiutował w 1906 w pol. zespole w Mińsku Litewskim. W sez. 1909/ 10 należał do zespołu t. wileńskiego. 28 IV 1910 ożenił się z Walerią Sienkiewicz. Z t. wil. związany był przez wiele lat, na pewno występował tu w 1913-16 i 1919-25. W sez. 1925/26 grał w T. Miejskim w Lublinie, w lecie 1926 kierował t. Lutnia w Wilnie. W 1926-31 należał do zespołu Reduty; występował początkowo w Wilnie, a także w objazdach, od 1929 tylko w objazdach, którymi niekiedy kierował. W sez. 1931/32 występował w T. Miejskich w Wilnie, jesienią 1932 gościnnie w T. Ka­meralnym w Częstochowie, w sez. 1932/33 w T. im. Słowackiego w Krakowie, w 1933-41 stale w Wilnie, najpierw w T. Miejskich, a od 1939 w Polskim T. Dra­matycznym. W 1936 grał gościnnie rolę Durejki ("Pierś­cień wielkiej damy") w warsz. Instytucie Reduty. W Wilnie obchodził kolejne jubileusze: dwudziestopięciolecia - 12 I 1935 w roli Księcia ("Magia") oraz trzydzie­stolecia pracy w początku 1940 w roli Rejenta ("Zemsta"). Okres II wojny świat. spędził w Wilnie; po wznowieniu działalności tamtejszego t. pol. występował tu w 1944-45. Od 1945 do końca życia był zaangażowany w T. Miejskim w Lublinie i tu w sierpniu 1949 obchodził ju­bileusz czterdziestolecia pracy, grając rolę Profesora ("Strzały na ulicy Długiej").

Wg A. Zelwerowicza "stanowił typ doskonałego aktora o szerokiej skali możliwości, bujnej indywidualności, wielkiej niefałszowanej prawdzie i olbrzymiej sile su­gestywnej". Ceniony był szczególnie za role fredrowskie, jak np. Łatka ("Dożywocie"), Szambelan ("Ciotunia"), Smakosz ("Przyjaciele"), Radost ("Śluby panieńskie"), Jowialski ("Pan Jowialski"). Ponadto grał takie role jak: Major ("Fantazy"), Czepiec ("Wesele"), Czkawka ("Wieczór Trzech Króli"), Dogberry ("Wiele hałasu o nic"), Siekierka senior ("Spadkobierca"). Jego popularność w Wilnie zwiększał jeszcze fakt, że pisał i wygłaszał przez radio, a potem ogłaszał w prasie i w osobnych zeszytach felie­tony regionalne "Kłopoty Oszmiańczuka".

Bibl.: Łoza: Czy wiesz II; Orlicz (il.); Simon: Spis przedsta­wień Reduty; Kur. por. 1935 nr 18; Pam. teatr. 1963 z. 1-4; Sztandar Ludu 1949 nr 236; Teatr 1950 nr 1 (A. Zelwerowicz ; tu il.); Życie lub. 1949 nr 359; Programy i afisze, IS PAN, MTWarszawa.

Ikon.: W. Dunin-Marcinkiewicz: Portret, akw., 1932 - MT Warszawa; J. Jotsch: W. jako Siekierka senior (Spadkobierca), akw. - MTWarszawa; W. Dunin-Marcinkiewicz: W. w ro­lach, 4 rys. - MTWarszawa; Fot. pryw. i w rolach - IS PAN, MTWarszawa.

Źródło: Słownik Biograficzny Teatru Polskiego 1765-1965, PWN Warszawa 1973

Zdjęcia


Baza danych zawiera informacje o karierach artystycznych, zatrudnieniu zawodowym i nagrodach wszystkich osób związanych twórczo z polskimi teatrami dramatycznymi, muzycznymi, lalkowymi i polskim filmem od roku 1991 do chwili obecnej. Dane wcześniejsze są sukcesywnie uzupełnianie i docelowo w bazie znajdą się wszystkie szczegóły dotyczące życia teatralnego w Polsce.

Od kwietnia 2004 roku baza codziennie wzbogacana jest o artykuły, które ukazują się w polskiej prasie. Artykuły archiwalne pojawiają się stopniowo.

Od września 2014 roku uruchomiliśmy możliwość zamawiania szczegółowej, elektronicznej kwerendy na temat archiwaliów znajdujących się w zbiorach Pracowni Dokumentacji Teatru.

Wiosną 2015 rozpoczęliśmy współpracę z fundacją sedina.pl tworzącą Internetową Encyklopedię Szczecina oraz Państwową Wyższą Szkołą Teatralną im. Ludwika Solskiego w Krakowie.