teatralna | filmowa | telewizyjna | radiowa | zawodowa | nagrody | odznaczenia | multimedia

Sylwia Dławichowska

nie żyje
ur. 1918-02-19, Golina
zm. 1994-12-12, Sosnowiec

Biografia

Sylwia Dławichowska urodziła się 19.02.1918 r. w mieście Golina jako Sylwina, córka Władysława z Jaroszewicz Rychwalskich i Jadwigi Karasińskiej z Warty. Jako najstarsza z trojga pozostałych przy życiu rodzeństwa najboleśniej odczuła tragedię, która dotknęła rodzinę w 1931 roku. Do roku 1927 była ukochana wnuczką Stanisława, rządcy majątku Posada hrabiego Alfreda Wierusz-Kowalskiego. Bywała nawet w jego dworze w Mikorzynie.

Siódmą klasę kończy w 1932 roku. Ojciec Władysław był do pamiętnego roku 1931, kierownikiem elektrowni Szymańskich w Golinie. Tego właśnie roku, porzuca rodzinę i przenosi się do Łodzi. Dławichowscy pozostają bez środków do życia. Poznają głód i chłód, jako że matka absolutnie sobie nie radzi w zaistniałych okolicznościach. 17 letnia Sylwina 5 maja 1935 ( w dniu śmierci J.Piłsudskiego) rusza "w świat" w poszukiwaniu pracy. Pieszo dociera do ciotki Stanisławy Karasińskiej w Kaliszu, która lokuje ją u znajomej krawcowej "na nauki". Pracownia Heleny Szendel mieści się na Wale Piastowskim, (w której później spędzi lata zawieruchy wojennej) niedaleko kaliskiego teatru im. Wojciecha Bogusławskiego. Teatr lśni kulturą pod dyrekcją Iwo Galla. Widząc zachwyt dziewczyny dla teatru, mistrz przyjmuje ją na indywidualne studia aktorstwa dramatycznego. Ona zaś cierpliwie pełni rolę "przynieś - wynieś - podaj" spełniając zachcianki słynnych diw i nie mniej słynnych amantów. Pieniądze zarobione w pracowni śle bratu, który pełni rolę "głowy rodziny". W roku 1938 dostaje swoja szansę debiutując w roli "Kropeczki" (Dickensa). Gra! Patron 30.04.1937 wpisuje do jej pamiętnika: "Sylwio! Wyrośnij na dobrego człowieka i na prawdziwą kobietę. To jedyne jest coś w życiu warte". Kiedy dyrektorem zostaje Marian Lenk, wychowanica poprzedniego angażuje się do Operetki Poznańskiej i wyrusza w pierwsze w swoim w życiu turnee po Polsce. Wybuch wojny zastaje artystów w Skaryszewach. Tam dyrektor Stefan Czerwieński teatr rozwiązuje a aktorzy zostają zmobilizowani do wojska. W drodze do Kalisza Sylwia jest obserwatorką "krwawej niedzieli" w Bydgoszczy i już wie, co niesie ze sobą wojna. Wraca do pracowni a dr. Szulc wystawia jej zaświadczenie chorej na gruźlicę. Także szwagier Pani Szendel , Franciszek Szymańczyk wielokrotnie narażając własne życie - ratuje jej. Odwdzięczy się im tym samym, gdy sowieci wyzwolą Kalisz, a komendantem wojennym miasta będzie zakochany w niej płk. Iwan Szmigiel. Na początku stycznia 1945 r. I Front Białoruski marszałka G.K. Żukowa naciera na Warszawę wyzwalając 23 stycznia Kalisz. Teatr okupanci niemieccy pozostawili wewnątrz zrujnowany, więc Sylwia z Romanem Cichockim wyreżyserowali własny program z którym występują w lazaretach i dla ludności miasteczek w salach zimnych, bo bez okien.

Zapłatą jest satysfakcja i brawa publiczności. Pierwszy prawdziwy występ odbył się 23.02.1945 r. w Sali Izby Rzemieślniczej. Pierwszy po 5 latach program jest właściwie akademią z okazji wyzwolenia i złożony był z okolicznościowych recytacji i pieśni patriotycznych. Po akademii została zaproszona do stolika komendanta miasta. Zapłatą za występ w "nowej" Polsce był talon na żywą krowę. Wraz z rozwojem znajomości kolejną decyzją płk. Szmigiela jest odrestaurowanie kaliskiego teatru. Rozpoczęły się prawdziwe próby "Pana Benata" (Fredry), "Marcowego kawalera" (Blizińskiego) i "Grubych ryb" (Bałuckiego). Fragmenty "Dziadów" (Mickiewicza) gra na starych murach obronnych a przebieralnią jest baszta zwana "Dorotką". Gra także na wyjazdach, czy to na Kawasach czy dla wojska. W 1949 roku dyrektor Stanisław Winiecki otrzymuje nakaz zorganizowania teatru w Białymstoku. Zabiera Sylwię ze sobą i gdzie gra z Jaremą Stempowskim. Kolejne angaże to teatry w Bydgoszczy, Rzeszowie, Sosnowcu i Zabrzu. Grała do 1979 roku. Później prowadzi społecznie koło recytatorskie w będzińskim oddziale Polskiego Związku Niewidomych.

Aktorstwo było Jej całym życiem. Krótkim epizodem było małżeństwo zawarte 18.12.1958 r. z inspicjentem Janem Bąkiem. Pozostała przy swoim nazwisku jakby przeczuwając rychły rozwód. Z ex małżonkiem do samej swej śmierci 12.12.1994 r. zachowała serdeczne stosunki a Jej prawdziwym przyjacielem był zmarły 30.12.2008 r. aktor Szczepan Łyżwa.

Twierdziła, że małżeńskich obowiązków i macierzyństwa nie sposób pogodzić z pasją. Swoje emocje rodzinne ulokowała w bratanku Krzysztofie, strofując go permanentnie za komunistyczne inklinacje i bezbożność.

Napisała obszerne wspomnienia, które zamieszczone są na stronie rodu Dławichowskich pod adresem: http://www.genealog.nazwa.pl/dlawich/

Odznaczona w 1969 r. Złotą Odznaką "Zasłużona w Rozwoju Województwa Katowickiego".

Zmarła na miażdzycę w sosnowieckim szpitalu. Bratanek pochował ją w Koszalinie. W jednym grobowcu spoczywa wiecznym snem całe rodzeństwo, tak sobie bliskie za życia.

Grała poza już wymienionymi:

"Wicek i Wacek" - maj 1938 Kalisz -

"Świerszcz za kominem" Dickens - 1938 - Kalisz - Kropeczka

"Polska krew" - Niedbala- p.dyr. Stefan.Czerwieński - Operetka Poznańska - 1939 - turnee- Halina Zarębianka

"Polacy w Ameryce" - Operetka Poznańska - 1939 - wszystkie role kobiece

"To lubią kobiety" - Operetka Poznańska - 1939 - Irena

"Sylwia chce być artystką filmową" R.Cichocki - 1945.02.23 - Kalisz - Sylwia, jego żona

"Dziady" Mickiewicz - 1945 - Kalisz -

"Grube ryby" - Bałucki - 1945 - Kalisz -

"Szczęście Frania" Perzyński - 1946 - Kalisz - Hela -

"Romans z wodewilu" - komedia muzyczna - Rzeszów

" Przystanek Dalekie" Afinogenow - 1953 - Białystok - Żenia

"Osobliwe zdarzenie" Goldoni - Katowice - Konstancja

"Polacy nie gęsi" - 1955 - Sosnowiec - kasztelanowa Gnojeńska

"Androkles i Lew" G.B.Shaw - 1956 - Sosnowiec -

"Wspólne mieszkanie" -

"Czarodziej z doliny księżyca" Maliarewski - 1959 - Zabrze

" Lekarz mimo woli" Molier - 1960 - Zabrze - Marcyna (żona)

"Poskromienie złośnicy" Szekspir - 1961 - Zabrze - Dorota

"Gwałtu co się dzieje" Fredro - 1962 - Zabrze - Żona Urszula, Burmistrzyni

"Szczęście Frania" Perzyński - Kalisz - Hela -

"Przygody Tomka Sawye'ra" - 1967 - Zabrze - Pani Douglas

Nota nadesłana

Zdjęcia


Baza danych zawiera informacje o karierach artystycznych, zatrudnieniu zawodowym i nagrodach wszystkich osób związanych twórczo z polskimi teatrami dramatycznymi, muzycznymi, lalkowymi i polskim filmem od roku 1991 do chwili obecnej. Dane wcześniejsze są sukcesywnie uzupełnianie i docelowo w bazie znajdą się wszystkie szczegóły dotyczące życia teatralnego w Polsce.

Od kwietnia 2004 roku baza codziennie wzbogacana jest o artykuły, które ukazują się w polskiej prasie. Artykuły archiwalne pojawiają się stopniowo.

Od września 2014 roku uruchomiliśmy możliwość zamawiania szczegółowej, elektronicznej kwerendy na temat archiwaliów znajdujących się w zbiorach Pracowni Dokumentacji Teatru.

Wiosną 2015 rozpoczęliśmy współpracę z fundacją sedina.pl tworzącą Internetową Encyklopedię Szczecina oraz Państwową Wyższą Szkołą Teatralną im. Ludwika Solskiego w Krakowie.