teatralna |  filmowa | telewizyjna | radiowa | zawodowa | nagrody | odznaczenia | multimedia

Stefan Wiechecki

nie żyje
ur. 1896-08-10, Warszawa
zm. 1979-07-26, Warszawa

Biografia

WIECHECKI Stefan, pseud. Gozdawa, także Goz­dawa-Wiechecki, pseud. lit. Wiech (10 VIII 1896 Warszawa - 26 VII 1979 Warszawa), aktor, re­żyser, dyrektor i kierownik lit. teatrów. Był synem Teodora W., rzemieślnika, i Ludwiki z Czarniawskich, bratem scenografa Ludwika W., mężem Leokadii Ireny z Fałdowskich. W 1915 ukończył w Warszawie gimnazjum. W sez. 1915/16 wystę­pował w półamat. T. Popularnym pod kier. J. Po­pławskiego, nast. w T. Praskim, a w 1917 i 1918 (pod pseud. Gozdawa) w objazdowym zespole pod kier. T. Pola, m.in. w Kaliszu, Częstochowie i Płocku. W sez. 1918/19 i 1919/20 występował w warsz. T. Powszechnym na ul. Chłodnej. W 1919- 20 służył w wojsku. Od 1921 pracował jako urzęd­nik PCK. Od wiosny 1923 do marca 1925 kierował w Warszawie T. Popularnym na Woli, gdzie także występował, m.in. jako Jan w "Kościuszce pod Rac­ławicami", i reżyserował; w maju 1925 brał udział w wyjazdach zespołu, m.in. do Radomia i Inow­rocławia. T. Popularny "ruchliwie prowadzony przez p. Gozdawę-Wiecheckiego" - pisano w "Przeglą­dzie Teatralnym i Filmowym" - "potrafi trafiać do gustu publiczności" oraz "reklamować odpowie­dnio te siły, które na to zasługują". W sez. 1926/27 kierował, z K. Wojciechowskim, warsz. T. Zjedno­czonych i grał tam m.in. Ordynata we własnej przeróbce "Trędowatej", z zespołem tego teatru wy­jeżdżał w lutym i marcu 1927 do Kielc, Radomia i Kalisza. Po rozpadnięciu się zespołu, w czerwcu t.r. występował jeszcze w warsz. T. Powszechnym jako Zbigniew w "Mazepie". Od 1925 pracował jako dziennikarz (używał pseud. Wiech). Osiągnął wielką popularność, zwłaszcza jako autor felietonów pisa­nych językiem będącym stylizacją gwary warsza­wskiej. Był autorem kilku sztuk, m.in. "Śmierć cara Mikołaja II", "Porucznik I Brygady", "Bitwa pod Ra­dzyminem". W 1936-38 pisywał teksty dla t. Wielka Rewia. Po 1927 nie występował już w teatrze, natomiast w 1. trzydziestych i po II wojnie świat. był często wykonawcą własnych tekstów na estra­dzie i podczas spotkań autorskich, m.in. w 1952 prowadził konferansjerkę w warsz. T. Satyryków. W sez. 1954/55-1956/57 był członkiem kolegium repertuarowego warsz. T. Syrena. Po II wojnie świat. pisywał (też tzw. językiem Wiecha) rec. te­atr., wydane w 1963 w Warszawie w zbiorku "Ksiuty z Melpomeną". Wydał też wspomnienia "Piąte przez dziesiąte" (Warszawa 1970).

Bibl.: Almanach 1978/79; Bibliografia dramatu; Kaszyński: Teatralia; Konarska-Pabiniak: Repertuar; Krasiński: Warsz. sceny; Łoza: Czy wiesz (il.); Marczak-Oborski: Teatr 1918- 39; Rendez-vous z Syreną; Rocz. Lit. 1979 (A. Biernacki); SWPP seria 1; Kur. Warsz. 1924 nr 93; Prz. Teatr. i Film. 1924 nr 5, 7; Teatr 1952 nr 15; Garlicka: Życie teatr. przedmieść; Straus: Repertuar 1915-16; Wosiek: Teatry objazdowe.

Ikon.: L. Grabowski: Portret, olej, ok. 1944-45, własność pryw.; B. Świtycz-Widacka: Portret, rzeźba, repr. Panora­ma Północy 1962 nr 4; E. Lipiński: Portret, karyk., rys., tusz, akw. - MKWarszawa; Fot. - Arch. Dok. Mech.

Film.: 1974 - Miasto niezwykłe - Warszawa (d.); Fragm. kronik i materiałów film. z 1947-71, Arch. WFD.

Źródło: Słownik Biograficzny Teatru Polskiego 1900-1980 t.II, PWN Warszawa 1994

Baza danych zawiera informacje o karierach artystycznych, zatrudnieniu zawodowym i nagrodach wszystkich osób związanych twórczo z polskimi teatrami dramatycznymi, muzycznymi, lalkowymi i polskim filmem od roku 1991 do chwili obecnej. Dane wcześniejsze są sukcesywnie uzupełnianie i docelowo w bazie znajdą się wszystkie szczegóły dotyczące życia teatralnego w Polsce.

Od kwietnia 2004 roku baza codziennie wzbogacana jest o artykuły, które ukazują się w polskiej prasie. Artykuły archiwalne pojawiają się stopniowo.

Od września 2014 roku uruchomiliśmy możliwość zamawiania szczegółowej, elektronicznej kwerendy na temat archiwaliów znajdujących się w zbiorach Pracowni Dokumentacji Teatru.

Wiosną 2015 rozpoczęliśmy współpracę z fundacją sedina.pl tworzącą Internetową Encyklopedię Szczecina oraz Państwową Wyższą Szkołą Teatralną im. Ludwika Solskiego w Krakowie.