teatralna | filmowa | telewizyjna | radiowa | zawodowa | nagrody | odznaczenia | multimedia

Wanda Tatarkiewicz-Małkowska

nie żyje
ur. 1890-01-11, Suwałki
zm. 1972-10-13, Konstancin-Jeziorna

Biografia

TATARKIEWICZ-MAŁKOWSKA Wanda (11 I 1890 Suwałki - 13 X 1972 Konstancin-Jeziorna k. Warszawy), aktorka. Była córką Józefa Tatarkie­wicza i Małgorzaty z Wojtkiewiczów, pierwszą żoną scenografa Witolda Małkowskiego (zob. t. 1), matką reżysera radiowego Jana Gwalberta Małkowskiego. Ukończyła pensję Sikorskiej w Warszawie i uczę­szczała na kursy humanistyczne Baranieckiego w Krakowie. Gry scen. uczyła się u Romany Popiel i M. Przybyłko-Potockiej. Debiutowała w lipcu 1909 w Częstochowie w zespole M. Przybyłko-Potockiej. Od jesieni 1910 do końca 1911 występowała w T. Polskim w Łodzi, od grudnia 1911 do wiosny 1912 w T. Zjednoczonym w Warszawie. Następnie zaan­gażowała się do zespołu organizowanego przez A. Szyfmana dla nowego teatru w Warszawie, je­sienią 1912 brała udział w jego objeździe; w warsz. T. Polskim pozostała od otwarcia w styczniu 1913 do końca sez. 1917/18. Potem występowała w in­nych t. warsz.: w 1919-21 w T. Praskim, w 1921-23 w T. im. Bogusławskiego, w sez. 1923/24 (mo­że także 1924/25) znów w T. Polskim i Małym, 1925/26 w T. Odrodzonym na Pradze, 1926/27 w T. im. Fredry. W sez. 1927/28 była aktorką T. Miejskich w Łodzi.

Drobna, zgrabna, pełna wdzięku, obdarzona miłym głosem grała z powodzeniem takie role, jak: Ariel ("Burza" W. Szekspira), Skierka ("Balladyna"), Zuzia ("Damy i huzary"), Solwejga ("Peer Gynt"), Joas ("Sę­dziowie"), Klara ("Zemsta"), Hesia ("Moralność pani Dulskiej"), Ada ("Lekkomyślna siostra"), Laldomina ("Uczta szyderców").

Podobno już w 1910-11 w Łodzi organizowała widowiska dla dzieci. Na szerszą skalę podjęła tę działalność ok. 1923, kiedy reżyserowała wiele im­prez dla dzieci i pisała (wraz z B. Hertzem) do nich teksty. W lutym 1926 po raz pierwszy wy­stąpiła przed mikrofonem rozgłośni warsz. PR, a od września t.r. objęła kierownictwo audycji dla dzieci. Zrezygnowała z pracy na scenie i poświęciła się wyłącznie działalności radiowej. Zapraszała do współpracy wielu wybitnych pisarzy, m.in. J. Kor­czaka, M. Dąbrowską; od 1931 prowadziła audycję pn. Skrzynka Dziecięca. Jej pracę w radiu przerwał wybuch II wojny światowej. Podczas okupacji prze­bywała w Warszawie, pracowała jako instruktorka świetlic RGO, recytowała też na tajnych koncertach. Wysiedlona po powstaniu warsz. wróciła do War­szawy już w lutym 1945 i ponownie została kie­rownikiem działu dziecięcego PR. Od 1949 była reżyserem teatru dla dzieci PR. Od 1 III 1967 przeszła na emeryturę. Była jedną z najwybitniej­szych specjalistek w zakresie radiowych programów dziecięcych. Za swe zasługi na tym polu otrzymała wiele nagród i odznaczeń.

Bibl.: Almanach 1972/73; Bibliografia dramatu; Czempiński: Teatry w Warszawie s. 239 (il.); Kwiatkowski: Tu PR War­szawa; Lorentowicz: T. Polski; Łoza: Czy wiesz (il.); Express Wiecz. 1956 nr 136; Pam. Teatr. 1972 z. 1 s. 84, 86, 89-91; RTV 1967 nr 10 (wywiad z T.; il.), 1970 nr 4, 1972 nr 44 (il.); Scena i Szt. 1909 nr 30; Życie Warsz. 1972 nr 247, 248; Akta (tu fot.), ZASP; Programy, MTWarszawa.

Ikon.: Fot. - MTWarszawa.

Nagrania: Role - Arch. Dok. Mech.; Red. Dok. Inf. PR.

Źródło: Słownik Biograficzny Teatru Polskiego 1900-1980 t.II, PWN Warszawa 1994

Baza danych zawiera informacje o karierach artystycznych, zatrudnieniu zawodowym i nagrodach wszystkich osób związanych twórczo z polskimi teatrami dramatycznymi, muzycznymi, lalkowymi i polskim filmem od roku 1991 do chwili obecnej. Dane wcześniejsze są sukcesywnie uzupełnianie i docelowo w bazie znajdą się wszystkie szczegóły dotyczące życia teatralnego w Polsce.

Od kwietnia 2004 roku baza codziennie wzbogacana jest o artykuły, które ukazują się w polskiej prasie. Artykuły archiwalne pojawiają się stopniowo.

Od września 2014 roku uruchomiliśmy możliwość zamawiania szczegółowej, elektronicznej kwerendy na temat archiwaliów znajdujących się w zbiorach Pracowni Dokumentacji Teatru.

Wiosną 2015 rozpoczęliśmy współpracę z fundacją sedina.pl tworzącą Internetową Encyklopedię Szczecina oraz Państwową Wyższą Szkołą Teatralną im. Ludwika Solskiego w Krakowie.