teatralna | filmowa | telewizyjna | radiowa | zawodowa | nagrody | odznaczenia | multimedia

Jerzy Orłowski

nie żyje
ur. 1924-03-24, Warszawa
zm. 1974-10-06, Warszawa

Biografia

ORŁOWSKI Jerzy, właśc. J. Wojciech Kobza, także J. Kobza-Orłowski (24 III 1924 Warszawa - 6 X 1974 Warszawa), śpiewak. Był synem Jana Kobzy, tramwajarza warsz., i Leokadii z Klimków, mężem: Heleny z Lewandowskich, potem śpiewa­czki Jadwigi Dzikówny, nast. Wiesławy z Twardo­wskich. Przed II wojną świat., ukończył w Warsza­wie szkołę powszechną i dwie klasy gimn.; naukę kontynuował na tajnych kompletach i w 1944 uzy­skał maturę lic. przyrodniczego. Od 1941 uczył się także w tajnym konserwatorium w klasie śpiewu M. Sankowskiej, a potem u W. Potemskiego. Od 1942 był żołnierzem AK. W 1943 był więziony przez cztery miesiące na Pawiaku. Walczył w od­działach partyzanckich w rejonie Wyszkowa oraz w powstaniu warszawskim. Dwukrotnie ranny, zo­stał wywieziony do obozu jenieckiego w Bremenwerde w Niemczech, potem w Market Pangau w Austrii. W maju 1945 przekroczył granicę szwaj­carską i przebywał w Saint-Blaise i Cudrefin. Kon­certował w ośrodkach polonijnych Berna, Neuchatel i Lozanny. We wrześniu 1945 wrócił do Polski. W Warszawie uczył się śpiewu u E. Mossakowskiego. Od lutego 1946 do końca 1948 pracował jako se­kretarz w agencji prasowej, studiując jednocześnie nauki polityczne. Występował w tym czasie na kon­certach estradowych, np. w 1947 odbył tournee po uzdrowiskach Dolnego Śląska i Pomorza. W sez. 1948/49 występował w Ludowym T. Muzycznym w Warszawie, 1949/50 w T. Muzycznym Lutnia w Łodzi. W dalszym ciągu kształcił głos u O. Olginy. Występował wtedy m.in. w rolach: Adama ("Ptasznik z Tyrolu"), Zygmunta i Stefana ("Królowa przedmie­ścia"), Ange Pitou ("Córka pani Angot"), odnosząc pierwsze sukcesy sceniczne. W 1950 podjął w War­szawie naukę w średniej szkole muz. (klasa śpiewu A. Dobosza) i pracę w ARTOS-ie, brał udział w kon­certach objazdowych na terenie całego kraju. W październiku 1953 został laureatem II Ogólnopol. Konkursu Śpiewaczego w Warszawie, a w maju t.r. otrzymał wyróżnienie na Międzynarodowym Kon­kursie Śpiewaczym Praska Wiosna w Pradze. W 1954 podjął studia w warsz. PWSM w klasie A. Sari i w 1957 uzyskał dyplom tej uczelni. W przed­stawieniu inaugurującym działalność Opery Objaz­dowej z siedzibą w Warszawie zaśpiewał 28 IV 1953 tyt. partię w "Janku"; zyskał wtedy uznanie krytyki. W lutym 1954 został solistą Opery w War­szawie. Od 1957 używał nazwiska Orłowski. Śpie­wał z powodzeniem partie: Jontka ("Halka"), Hrabie­go Riccarda ("Czterech gburów"), Vaudemonta ("Jo­lanta"), Czaplińskiego ("Dama pikowa"), Pinkertona ("Madame Butterfly"), Don Octavia ("Don Juan"), Ste­fana ("Straszny dwór"), Obłąkanego ("Borys Godu­now"), Kazimierza ("Hrabina"). Wielokrotnie wykony­wał tyt. partię w "Lohengrinie". Pod koniec l. pięć­dziesiątych był jednym z czołowych tenorów warsz. sceny operowej. W sez. 1961/62 przeszedł do ze­społu Opery Objazdowej. Od sez. 1962/63 do końca życia był w zespole T. Wielkiego w Łodzi; śpiewał tam partie: Radamesa ("Aida"), Cavaradossiego ("Tosca"), Abesałoma ("Legenda gruzińska"). Śpiewał go­ścinnie w innych miastach, m.in. w Poznaniu Pin­kertona ("Madame Butterfly", 1960) i Hermana ("Dama pikowa", 1969), w Gdańsku (1962, 1966), Bytomiu (1962, 1968), Bydgoszczy (1968), w T. Wielkim w Warszawie (1968). W sez. 1969/70 odbył tournee po Związku Radzieckim (Mińsk, Kazań, Taszkient, Odessa, Tbilisi, Leningrad). Miał dobre warunki scen., głos silny, o ładnej, pełnej blasku barwie, ale szybko niszczony przez postępującą chorobę.

Bibl.: Almanach 1974/75; Gołobów, Kondracki (il.); Świ­tała; Kur. Pol. 1949 nr 304; Tyg. Powsz. 1975 nr 2; Programy, IS PAN; Akta (tu fot.), ZASP.

Ikon.: J. Żebrowski: Portret, karyk., rys., repr. Express Wiecz. 1958 nr 17; Fot. - IS PAN.

Film.: Materiały - Archiwum TVWarszawa.

Źródło: Słownik Biograficzny Teatru Polskiego 1900-1980 t.II, PWN Warszawa 1994

Zdjęcia


Baza danych zawiera informacje o karierach artystycznych, zatrudnieniu zawodowym i nagrodach wszystkich osób związanych twórczo z polskimi teatrami dramatycznymi, muzycznymi, lalkowymi i polskim filmem od roku 1991 do chwili obecnej. Dane wcześniejsze są sukcesywnie uzupełnianie i docelowo w bazie znajdą się wszystkie szczegóły dotyczące życia teatralnego w Polsce.

Od kwietnia 2004 roku baza codziennie wzbogacana jest o artykuły, które ukazują się w polskiej prasie. Artykuły archiwalne pojawiają się stopniowo.

Od września 2014 roku uruchomiliśmy możliwość zamawiania szczegółowej, elektronicznej kwerendy na temat archiwaliów znajdujących się w zbiorach Pracowni Dokumentacji Teatru.

Wiosną 2015 rozpoczęliśmy współpracę z fundacją sedina.pl tworzącą Internetową Encyklopedię Szczecina oraz Państwową Wyższą Szkołą Teatralną im. Ludwika Solskiego w Krakowie.