teatralna |  filmowa | telewizyjna | radiowa | zawodowa | nagrody | odznaczenia | multimedia

Mieczysław Voit

aktor, nie żyje
ur. 1928-08-02, Kalisz
zm. 1991-01-31, Warszawa

Biografia

VOIT MIECZYSŁAW (1928-1991) - aktor teatralny, filmowy i telewizyjny;

Ur. 2 VIII w Kaliszu w rodzinie Romana, dyrektora Banku Ziemi Kaliskiej i Marii z d. Hudez. Zamiłowanie do sztuki i uzdolnienia artystyczne prawdopodobnie odziedziczył po ojcu, który m.in. jako członek Zarządu i skarbnik Tow. Miłośników Sceny w Kaliszu był inicjatorem odbudowy gmachu teatru i zbiórki pieniężnej na ten cel oraz autorem artykułów o tematyce teatralnej w kaliskiej prasie (m.in. Teatr w Kaliszu "Gazeta Kaliska" 1929 nr 91).

W latach 30. wraz z rodzicami i trzema braćmi wyjechał do Katowic, później do Tarnopola. Wybuch wojny zastał go we Lwowie. W pierwszych dniach kampanii wrześniowej w walkach z Niemcami zginął jego najstarszy brat. Niedługo po zajęciu miasta przez wojska radzieckie został aresztowany jego ojciec, którego wywieziono do łagru nad Kołymą. Jeszcze przed zakończeniem wojny wraz z matką i dwoma braćmi opuścił Lwów i wyjechał do Nowego Targu. Tam po wojnie uczęszczał do miejscowego gimnazjum. Później zamieszkał w Krakowie, gdzie był uczniem Liceum Plastycznego. Po maturze kolejno studiował na uczelniach krakowskich - malarstwo w PWSSP (obecnie ASP), historię sztuki na UJ oraz aktorstwo w Państwowej Wyższej Szkole Aktorskiej, którą ukończył w 1953 roku. Występował w teatrach Krakowa, Łodzi i Warszawy. Od XI 1948 na cztery lata związał się z krakowskim Teatrem Rapsodycznym Mieczysława Kotlarczyka. Jego scenicznym debiutem była rola Marlowe'a w Lordzie Jimie. Grał również tytułową rolę w Eugeniuszu Onieginie, Hrabiego w Panu Tadeuszu, Hameta w Beniowskim i Romea w Aktorach w Elzynorze. Tu poznał swoją przyszłą żonę, aktorkę Barbarę Horawiankę. Później występował w Teatrze Poezji (1952-54), gdzie m.in. zagrał Oktawa w Nie igra się z miłością oraz Oberona w Śnie nocy letniej. W 1955 związał się z Teatrem im J. Słowackiego, gdzie m.in. zagrał Adama w Domu na Twardej, Dżemala w Pierwszym dniu święta i Archanioła w Kordianie.

Od 1957 do 1963 aktor Teatru Nowego w Łodzi. Do najlepszych ról z tego okresu należy zaliczyć: Zygmunta Augusta w Barbarze Radziwiłłównie Felińskiego, Hrabiego Henryka w Nie-Boskiej komedii Krasińskiego, Doktora Leone w Banku Glembay Ltd. Krleży, Marka Antoniusza w Juliuszu Cezarze i Prospera w Burzy Szekspira. W 1963 za Dejmkiem, któremu powierzono dyrekcję Teatru Narodowego, przeniósł się do Warszawy. W teatrze tym grał do 1966. Występował także w innych warszawskich teatrach: Dramatycznym (1966-79), Na Woli (1979-81), Ateneum (1981-86), Na Targówku (1986-88), Polskim (aż do śmierci). Na scenach Warszawy stworzył wiele wybitnych kreacji, m.in. Poloniusza w Hamlecie Szekspira (Ateneum), Miguela de Unamuno w Święcie Rasy Hiszpańskiej Krzyżanowskiego (Na Targówku), Mecenasa w Adwokacie i różach Szaniawskiego (Polski).

W 1980 gościnnie występował w warszawskim Teatrze Powszechnym w roli Generała w Spiskowcach J. Conrada.

W l. 1975-1978 ponownie podjął współpracę z K. Dejmkiem w łódzkim Teatrze Nowym. Stworzył wtedy wybitne kreacje Księcia Himalaja w Operetce Gombrowicza (1975) i Barona w Garbusie Mrożka (1976).

Ważne miejsce w życiu Voita zajmowała telewizja. Często występował w poniedziałkowym Teatrze TV, gdzie m.in. zagrał w sztukach Vatzlav Mrożka oraz w roli tytułowej w Cyrano de Bergerac (1970), a także w Telewizyjnym Teatrze Prozy (m.in. w Opowiadaniach z kotem Iwaszkiewicza). W Studio 63 stworzył niezapomnianą kreację Narratora w telewizyjnej adaptacji Pana Tadeusza w reż. A. Hanuszkiewicza (1971). Chętnie grywał w Teatrze Kobra (m.in. w Doktor Jekkyl i Mr. Hyde Stevensona oraz w sztukach Francisa Durbridge'a).

W 1981 na zaproszenie Kal. Tow. Muz. wystąpił w Antoninie i Gołuchowie w cyklu wieczorów muzyki i poezji romantycznej (31 V, 28 VI, 26 VII, 30 VIII).

Zagrał w kilkudziesięciu filmach fabularnych, telewizyjnych i w serialach. Pierwszą wybitną rolą filmową była podwójna rola księdza Suryna i cadyka w głośnym i kontrowersyjnym moralitecie Jerzego Kawalerowicza Matka Joanna od Aniołów (1960), za którą w 1963 roku otrzymał brazylijską nagrodę Premio SACI de Cinema. W Zaduszkach (1960) T. Konwickiego, gdzie zagrał "Derkacza", przywódcę oddziału NSZ, wystąpił obok innego kaliszanina, Andrzeja Maya.

Ze względu na emploi, timbre głosu, wyrazistość, a przede wszystkim wyborny warsztat aktorski, często obsadzany w rolach władców (m.in. Otton z Tyńca w Bolesław Śmiały W. Lesiewicza), arystokratów (książę Mżawanadze w Stawka większa niż życie A. Konica, hr. Wrzosowicz w Potop J. Hoffmana), dyplomatów (minister Sazonow w Polonia Restituta B. Poręby), duchownych (kapłan Samentu w Faraon J. Kawalerowicza, pastor Hubina w Samotność we dwoje S. Różewicza, spowiednik w Alchemik J. Koprowicza), inteligentów (lekarz Piotr w Szarada P. Komorowskiego, profesor w Ukryty w słońcu J. Trojana, dyrektor teatru w Stan strachu J. Kijowskiego) czy Żydów (Wesele A. Wajda, Samuel Blum w Dzień Wisły T. Kijańskiego). Z upodobaniem wcielał się także w czarne charaktery, np.: nazistów, dowódców band, ludzi będących na bakier z prawem (Niemiec w Droga na Zachód B. Poręby, "Sokół" w Przerwany lot L. Buczkowskiego). Chętnie grywał w popularnych serialach telewizyjnych (07 zgłoś się, Najdłuższa wojna nowoczesnej Europy, Alternatywy 4, Modrzejewska, W labiryncie).

Trzykrotny laureat gł. nagr. na Festiwalu Polskich Sztuk Współczesnych we Wrocławiu (1962, 1975, 1976) i kilku innych, m.in. Złotej Szpilki (1962). Był jednym z lektorów czytających radiową wersję Biblii Tysiąclecia.

Zmarł 31 I 1991 w Warszawie. Pochowany na Cment. Powązkowskim (kw.172-2-25).

Był mężem aktorki Barbary Horawianki (ur. 14 V 1930). Miał córkę Joannę, absolwentkę warszawskiej ASP.

Bibl.: Kto jest kim; Teatralia kal. - Androchowicz A., Filmowe kariery kaliszan, Rocz. Kal. 2005 t. 31, Filler W., Piotrowski L., Poczet aktorów polskich, W 1998; "Filmowy Serwis Prasowy" 7-8/91, s. 23; Janicki S., Polskie filmy fabularne 1902-1988, W 1990; Lewandowski J.F., 100 filmów polskich, Kat. 1997; Michałowska D., Pamięć nie zawsze święta. Wspomnienia, Kraków 2004; "Ruch Muzyczny" 20/1981, s. 2; [Dok.elektron.]: www.filmpolski.pl (Stan na 19.03.2007); Źródła rodzinne (B. Horawianka)

Źródło: Słownik biograficzny Wielkopolski południowo-wschodniej. Ziemia kaliska, tom 3

Autor noty biograficznej: Andrzej Androchowicz

Zdjęcia


Baza danych zawiera informacje o karierach artystycznych, zatrudnieniu zawodowym i nagrodach wszystkich osób związanych twórczo z polskimi teatrami dramatycznymi, muzycznymi, lalkowymi i polskim filmem od roku 1991 do chwili obecnej. Dane wcześniejsze są sukcesywnie uzupełnianie i docelowo w bazie znajdą się wszystkie szczegóły dotyczące życia teatralnego w Polsce.

Od kwietnia 2004 roku baza codziennie wzbogacana jest o artykuły, które ukazują się w polskiej prasie. Artykuły archiwalne pojawiają się stopniowo.

Od września 2014 roku uruchomiliśmy możliwość zamawiania szczegółowej, elektronicznej kwerendy na temat archiwaliów znajdujących się w zbiorach Pracowni Dokumentacji Teatru.

Wiosną 2015 rozpoczęliśmy współpracę z fundacją sedina.pl tworzącą Internetową Encyklopedię Szczecina oraz Państwową Wyższą Szkołą Teatralną im. Ludwika Solskiego w Krakowie.