teatralna |  filmowa | telewizyjna | radiowa | zawodowa | nagrody | odznaczenia | multimedia

Lech Skolimowski

nie żyje
ur. 1927-03-22, Warszawa
zm. 1980-02-18, Gdańsk

Biografia

SKOLIMOWSKI Lech Józef (22 III 1927 War­szawa - 18 II 1980 Gdańsk), aktor. Był synem Józefa Jana S., prawnika, i Czesławy Jadwigi z Jungiczów, mężem aktorki Teresy Marii Lassoty. Uczył się na tajnych kompletach, maturę uzyskał w Lic. im. Staszica w Lublinie. W 1946-48 pra­cował jako dziennikarz w "Gazecie Lubelskiej". W 1948-50 występował, jako recytator, w kierowanym przez J. Pleśniarowicza zespole "żywego słowa" Spółdzielni Wydawniczej "Czytelnik" i w lub. ARTOS-ie (objeżdżał też z jego zespołem Lubelskie i Białostockie). Studiował równocześnie na Katolic­kim Uniw. Lub. i w 1951 ukończył prawo. W 1950-52 występował w T. im. Osterwy w Lublinie; potem w tamtejszym ARTOS-ie (w 1953 zdał eg­zamin estradowy), a w 1954 ponownie zaangażował się do t. lubelskiego. W sez. 1955/56 był w T. im. Jaracza w Olsztynie, w 1957-60 znowu w T. im. Osterwy w Lublinie (w maju 1958 zdał eksterni­styczny egzamin aktorski); w sez. 1959/60 grał równocześnie w T. Ziemi Lubuskiej w Zielonej Górze. Od sez. 1960/61 występował w T. Wybrzeże w Gdańsku i pozostał tam do końca życia (z przerwą w 1967-69 kiedy był instruktorem jeździectwa w klubie "Start" w Gdyni).

Wysoki, szczupły o wyraźnych, regularnych rysach, miał styl gry chłodny i powściągliwy, co spotykało się z różną oceną krytyki. W Lublinie zaliczany był do czołowych aktorów, ceniono go szczególnie w tzw. rolach z maską. M. Szczepkowska uważała, że jako Kardynał ("Życie i śmierć króla Jana", 1961) "dał piękny pokaz gry oszczędnej i skupionej. Wy­posażył swą postać w ogromną siłę wewnętrzną i sugestywność, przy dużym opanowaniu mimiki i głosu". Natomiast M. Dulęba o roli Prokuratora ("Wilki w nocy", 1970) pisał: "Wolałbym, gdyby swoje machiawelsko-judaszowskie kombinacje uprawiał wi­doczniej, o ułamek odcienia zmiany wyrazu twarzy lub oka". Inne ważniejsze role S.: Błażej ("Gwałtu, co się dzieje"), Sołtys ("Klątwa"), Jim Tyrone ("Księżyc świeci nieszczęśliwym"), Hetman ("Wesele"), Delegat ("Awans" E. Redlińskiego). Grał także w filmach.

Bibl.: Almanach 1979/80; Hist. filmu t. 5 (il.); Jego siła; Szczepkowska: 20 lat t. na Wybrzeżu; Dz. Bałt. 1970 nr 94 (M. Dulęba); Kur. Lub. 1974 nr 5 (il.), 76 (il.); Litery 1964 nr 5 (il.); Wieczór Wybrz. 1970 nr 276 (il.); Życie Warsz. 1980 nr 48, 55; Akta (tu fot.), ZASP; Programy, IS PAN.

Ikon.: Fot. - IS PAN, ZASP.

Film.: 1960 - Krzyżacy (f.); 1963 - Ostatni kurs (f.); 1964 - Koniec naszego świata (f.); 1965 - Gorąca linia (f.); 1970 - Prom (f.); 1972 - Seksolatki (f.); 1973 - Hubal (f.); 1974 - Gniazdo (f.), Potop (f.); Materiały - Archiwum TVWarszawa.

Nagrania: Role - Red. Dok. Inf. PR.

Źródło: Słownik Biograficzny Teatru Polskiego 1900-1980 t.II, PWN Warszawa 1994

Zdjęcia


Baza danych zawiera informacje o karierach artystycznych, zatrudnieniu zawodowym i nagrodach wszystkich osób związanych twórczo z polskimi teatrami dramatycznymi, muzycznymi, lalkowymi i polskim filmem od roku 1991 do chwili obecnej. Dane wcześniejsze są sukcesywnie uzupełnianie i docelowo w bazie znajdą się wszystkie szczegóły dotyczące życia teatralnego w Polsce.

Od kwietnia 2004 roku baza codziennie wzbogacana jest o artykuły, które ukazują się w polskiej prasie. Artykuły archiwalne pojawiają się stopniowo.

Od września 2014 roku uruchomiliśmy możliwość zamawiania szczegółowej, elektronicznej kwerendy na temat archiwaliów znajdujących się w zbiorach Pracowni Dokumentacji Teatru.

Wiosną 2015 rozpoczęliśmy współpracę z fundacją sedina.pl tworzącą Internetową Encyklopedię Szczecina oraz Państwową Wyższą Szkołą Teatralną im. Ludwika Solskiego w Krakowie.