Z Mariuszem Hermansdorferem, dyrektorem Muzeum Narodowego we Wrocławiu, jednym z kuratorów wystawy "Tadeusz Kantor - od Małego dworku do Umarłej klasy", rozmawia Marta Wróbel.
Marta Wróbel: Wyobraźmy sobie kogoś, kto kojarzy Kantora wyłącznie jako reżysera teatralnego, A przecież przeniósł on także na polski grunt nowe zjawiska, techniki i prądy sztuki, takie jak informel czy happening. Wystawa "Od Małego dworku do Umarłej klasy" jest wycieczką po różnych aspektach twórczości artysty? Mariusz Hermansdorfer: Oczywiście. Obok manekinów i akcesoriów z konkretnego spektaklu są zdjęcia i rysunki pokazujące sposób myślenia Kantora, jego dochodzenia do artystycznych wizji. Wystawie towarzyszy także bogato ilustrowana książka. W muzeum można też kupić płyty z jego spektaklami. Jaki był klucz doboru eksponatów? - To pierwsza tak obszerna wystawa, prezentująca twórczość Kantora skrystalizowaną w momencie, kiedy doszedł do swoich wizji, teatralnej i malarskiej - czyli na przełomie lat pięćdziesiątych i sześćdziesiątych. Apogeum tej wizji to rok 1975 i spektakl "Umarła klasa". Na wystawie znajdują się obrazy Kan