Tytuł zbioru wywiadów, rozpraw i recenzji Tadeusza Kornasia jest trawestacją poświęconego apostołom wersetu z Pierwszego Listu św. Pawła do Koryntian: " widowiskiem staliśmy się światu i aniołom, i ludziom". Autor podkreśla we wstępie, że interesuje go teatr, który próbuje uderzać w niebo " i ma "kierunek wertykalny". Zaraz jednak dodaje, iż "nie chodzi tu jednak o teatr religijny ani nie chodzi o wiarę". W kręgu zainteresowań Kornasia znajdują się bowiem najróżniejsze przejawy duchowości: greckie misteria i słowiańskie obrzędy, judaizm, katolicyzm, prawosławie, islam, antropozofia Rudolfa Steinera, a nawet New Age - pisze Rafał Węgrzyniak w Nowych Książkach.
Jest on raczej poszukiwaczem sacrum i metafizyki w teatrze traktowanym jako wehikuł pozwalający zarówno aktorom, jak i widzom osiągać stany bliskie przeżyciom mistycznym. Podkreśla jednak, że "mistyka oddziaływania teatru nie polega na ujednolicaniu reguły ". Choć jego twórcom zadaje uparcie pytanie, czy wierzą w Boga, jednocześnie zaznacza, iż bynajmniej nie bulwersuje go odpowiedź, że "nic tam, po drugiej stronie, już nie ma". Inicjacyjnym doświadczeniem Kornasia był udział, bodaj w roku 1981, we wrocławskim Laboratorium Jerzego Grotowskiego w stażu parateatralnym "Drzewo ludzi". Dlatego książkę otwierają cztery studia dotyczące Grotowskiego inscenizacji "Księcia Niezłomnego" Pedra Calderona w parafrazie Juliusza Słowackiego i związków aktu całkowitego Ryszarda Cieślaka w roli Don Fernanda z chrześcijańską mistyką, dziejów i obrony parateatru deprecjonowanego nawet przez jego twórcę oraz zbiorowego dzieła aktorów Laboratorium Thanatos po