"Rewolucja balonowa", Teatr Powszechny, Warszawa
fot. Katarzyna Marcinkiewicz
28 października 1944 - "Rozkaz nr 85 Naczelnego Dowódcy Wojska Polskiego generała Michała Roli-Żymierskiego powołuje do życia Teatr Wojska Polskiego, podległy Głównemu Zarządowi Polityczno-Wychowawczemu WP i Resortowi Kultury i Sztuki. Teatr powstał z połączonych zespołów Teatru I Armii, Teatru Miejskiego w Lublinie oraz grupy aktorów białostockich i warszawskich. Kierownikiem artystycznym mianowano Władysława Krasnowieckiego, dyrektorem administracyjnym - Mariana Mellera. W marcu 1945 teatr osiadł w Łodzi, i tutaj też funkcjonował do swego rozwiązania w 1949. Do historii Teatru Wojska Polskiego przeszedł głównie jako warsztat pracy Leona Schillera, który z początkiem sezonu 1946/47 objął dyrekcję tej sceny. Tutaj zrealizował swe najważniejsze powojenne przedstawienia: "Krakowiaków i Górali" (1946), "Celestynę" (1947), "Burzę" (1947), "Igraszki i diabłem" (1948).