powiększwersja do drukupoleć znajomemu

Warszawa. We wrześniu "Krajobraz. Minifest" w Komunie

Komuna// Warszawa zaprasza 2, 3 i 4 września na "Krajobraz. Minifest" - pokazy spektakli powstałych w ramach projektu Rezydencji 2019.

Pokażemy trzy premierowe spektakle - efekt dwumiesięcznych rezydencji wybranych w ramach open-call projektów Dobrawy Borkały, Wojtka Grudzińskiego i Klaudii Hartung-Wójciak oraz spektakle Agaty Maszkiewicz i Weroniki Szczawińskiej (kuratorki roku 2019).

2 września

19.00 Klaudia Hartung-Wójciak "MANAT. ROMANS PODWODNY"

20.30 Wojciech Grudziński "RODOS"

*

3 września

19.00 Dobrawa Borkała "JAŚNIENIE"

20.30 Agata Maszkiewicz "TAKI PEJZAŻ"

*

4 września

19.00 Weronika Szczawińska "ROZMOWA O DRZEWACH"

***

KLAUDIA HARTUNG-WÓJCIAK

"Manat. Romans podwodny"

"Manat" to reportaż sceniczny, opowieść o transformacyjnym romansie dystrybutorek, pracowników, czytelników, czytelniczek hitowej serii wydawnictwa Harlequin z lat 90. Obecnie - siedemdziesiąt lat po wydaniu w Toronto "The Manatee", pierwszego tomu serii, wydawane są one w ponad trzydziestu różnych językach na sześciu kontynentach. W polskim krajobrazie transformacyjnym wydawnictwo pojawiło się w roku 1991. Uruchamiając wówczas szeroko zakrojoną akcję promocyjną wkrótce stało się fenomenem społeczno-kulturowym.

Co łączy kioskowe romanse ze zbiorami Zachęty, polskie gastarbeiterki z Pałacem Kultury i Nauki, ortalionowych przedsiębiorców z manatami, a Festiwal Piosenki w Opolu z włoską gwiazdą okładek Fabio Lanzoni? Jaki potencjał polityczny ma kartografia romansowych światów wyobrażonych?

Wychodząc od pojęcia landscape, rozumianego za hindusko-amerykańskim antropologiem Ajrunem Appaduraiem jako światy wyobrażone, zmieniające dotychczasowe mechanizmy wytwarzania wspólnoty i podmiotowości, proponujemy retrofuturystyczny krajobraz nie-miejsc. Nie - miejsc leżących w przestrzeniach pomiędzy - kartografią ciała pożądanego a kampowością afektów, ekonomią miłosnych landschaftów i ich potencjałem emancypacyjnym..

obsada: Natasza Aleksandrowitch, Małgorzata Biela, Sebastian Grygo, Weronika

Łukaszewska, Filip Perkowski, Marcin Wojciechowski

muzyka: Piotr Peszat

przestrzeń, scenografia: Paula Grocholska

reżyseria świateł: Aleksandr Prowaliński

konsultacja wokalna: Piotr Markowski, Bartosz Lisik

konsultacja choreograficzna: Weronika Pelczyńska

lektor: Stanisław Olejniczak

Klaudia Hartung-Wójciak (ur. 1990) - dramaturżka; studentka reżyserii Akademii Sztuk Teatralnych im. S. Wyspiańskiego w Krakowie. Reżyserka spektakli: "Chinka" (TR Warszawa, 2018), "Dziki" (Teatr Dramatyczny im. J. Szaniawskiego w Wałbrzychu, 2018), "Szukając Romea" (Teatr Bagatela, 2018, Festiwal Szekspirowski 2018), "Tkacze. Historia jak z życia wzięta, a przez to bardzo smutna" na podstawie "Tkaczy" G. Hauptmanna (PWST Kraków, 2016; Łaźnia Nowa, 2017), nagrodzonego w ramach Forum Młodej Reżyserii 2016; współautorka i reżyserka instalacji performatywnej "Przedwiośnie. Ćwiczenia z wyobraźni historycznej" (Teatr im. Juliusza Osterwy w Lublinie, 2017); autorka instalacji "Maszyna choreograficzna na aturii i mimozy wstydliwe" (PWST Kraków); współautorka i reżyserka instalacji "Kartoteka rozrzucona 2.016" (Instytut im. Jerzego Grotowskiego, 2016). Reżyserka czytań performatywnych (m.in. MALTA Festiwal, "Klasyka żywa"). Stypendystka Miasta Krakowa 2018, członkini Pracowni Dramaturgicznej AST Kraków.

*

WOJCIECH GRUDZIŃSKI

"RODOS"

W żargonie działkowców "byłem na RODOS" nawiązuje do taniego wypoczynku na łonie natury. RODOS (Rodzinne Ogrody Działkowe Ogrodzone Siatką) są kojarzone z rekreacją i relaksem. To również przestrzeń pełna zagadek i tajemnic, miejsce odosobnienia, gdzie łatwiej ukryć coś "niestosownego". Projekt RODOS to nie tylko wycieczka krajoznawcza, ale też cruising podziemia działkowców.

W RODOS usłyszymy miłosne piosenki i strofy pełne żalu, zobaczymy potyczki i umizgi. Wieczorem, gdy labirynt działek spowije dym grilla, gdy poziomki i czereśnie odetchną ciężko po całym dniu słońca, a trawniki nastroszą się pod wpływem wieczornej rosy, poznamy działkowych bohaterów, amantów i komediantów, usłyszymy baśnie i prawdziwe historie. Gdy opróżnione zostaną gąsiorki z pędzonym winem, a ciężar kaszanki ukołysze nas do snu - RODOS odkryje przed nami inne, bardziej nieokrzesane oblicze; tuż pod miastem, obok blokowisk i supermarketów, rozpocznie się seans, w którym farsa i komedia spotkają się z najczystszą tragedią. Podmiejskie pasterki i hultaje, rabusie i przykładne gospodynie zatańczą razem, dając susa przez grządki marchwi i krzewy jeżyn, na spotkanie przygody, która zdarzyć się może tylko w RODOS.

koncepcja, choreografia Wojciech Grudziński

performance: Aleksandra Bożek-Muszyńska, Wojciech Grudziński, Oskar Malinowski, Justyna Zientek

dramaturgia: Joanna Ostrowska, Paweł Soszyński

muzyka: Wojtek Blecharz

scenografia, wizualizacje: Rafał Dominik

reżyseria światła: Aleksandr Prowaliński

kostiumy: Natalia Mleczak

wideo: Bartek Zalewski

Wojciech Grudziński (ur. 1991) - tancerz i choreograf. Absolwent Ogólnokształcącej Szkoły Baletowej im. R. Turczynowicza w Warszawie oraz wydziału tańca współczesnego CODARTS - Rotterdam Dance Academy w Holandii. Stypendysta Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego (2017) oraz takich holenderskich programów, jak: Schuurman Schimmel-van Outeren Stichting (2012/2013), Stichting Bekker-la Bastide-Fonds (2013). Laureat konkursu na wizytę studyjną w Movement Research at Judson Church w Nowym Jorku organizowanym we współpracy z GPS/Global Practice Sharing Program, Art Stations Foundation oraz Instytutem Muzyki i Tańca (2018).

*

DOBRAWA BORKAŁA

"Symfonia oddechowa. Jaśnienie"

Oddech jako automatyczna funkcja organizmu jest aktem nieustannego stawania się, wymiany z otoczeniem, otwierania organizmu na świat. Wewnętrzne i zewnętrzne, intymne i kolektywne, osobiste i polityczne łączą się poprzez respirację. Pulsacje pojedynczego organizmu, wchodząc w relację z pulsacjami innych organizmów, poszukują wspólnego rytmu, a rytm indywidualnego oddychania podąża za kolektywnym tempem, doświadczając bezdechu.

Wydarzenie performatywne "Jaśnienie" zaprasza widza do podążania za swoim naturalnym oddechem. Powietrze płynnie przechodzi pomiędzy uczestnikami, budując ich ciało, a wszystkim towarzyszy przewodniczka - muszla Rosada.

koncepcja i aktywacja chóru: Dobrawa Borkała

performance: Dobrawa Borkała oraz EChO ( Eksperymentalny Chór Oddechowy): Robert Bigus, Barbara Borkała, Manana Chyb, Anna Jurkiewicz, Agata Mamczur, Olga Ozierańska, Nadia Szypilow, Aleksander Wawrzyniak, gościnnie Edka Jarząb

współpraca dźwiękowa: Edka Jarząb

przestrzeń, kostiumy: Marta Szypulska

reżyseria świateł: Aleksandr Prowaliński

konsultacja performatywna: Anna Nowicka

konsultacja dramaturgiczna: Anka Herbut

konsultacja muzyczna: Wojtek Blecharz

Dobrawa Borkała (ur. 1990) - artystka wizualna i performerka. Absolwentka École Nationale Supérieure des Beaux-Arts w Paryżu oraz psychologii Uniwersytetu SWPS w Warszawie. Dyplom psychologii klinicznej zdobyła na podstawie badań nad wpływem terapii sztuką na więźniarki cierpiące na zespół stresu pourazowego. Obecnie pracuje jako terapeutka EMDR. W ramach studiów w Paryżu prowadziła badania na temat percepcji roślin. Zajmuje się rysunkiem, sztuką wideo oraz tkaniną artystyczną. Ma na swoim koncie wystawy indywidualne i udział w wystawach zbiorowych. Rozwija projekt "Symfonii Oddechowej", propozycję nowego języka sztuki, który wpływa na psychikę człowieka przez oddech. Za pomocą autorskiego alfabetu dokumentuje wzorce oddechowe oraz komponuje partytury.

*

Agata Maszkiewicz

"Taki pejzaż"

Premiera: 9-11.05.2019

Nowa przestrzeń. Białe ściany, skrzypiąca, drewniana podłoga.

Agata, Vincent i Christophe w nowej przestrzeni. Białe ściany, skrzypiąca, drewniana podłoga. Okna bez zasłon. Agata, Vincent i Christophe, skrzypiąca, drewniana podłoga. Okna bez zasłon. Dwie kolumny.

W rogu czarny podest. (2 tygodnie. Zima.) Agata pod czarnym podestem na kółkach, Vincent świeci lampą, Christophe słucha. Natalia patrzy. Hanna siada pod ścianą, Leon staje za Joanną. Olga leży przy Zbyszku. Agnieszka zasłania widok Mateuszowi. Marek dotyka Waldka. Piotr podchodzi bliżej, Agata znika. Jan nie zna pani Abdoulaye. Piotr unika Tomka. Pani Danuta wychodzi. Taki pejzaż we wnętrzach Komuny Warszawa.

pomysł, wykonanie: Agata Maszkiewicz, Vincent Tirmarche, Christophe Demarthe

tekst: Vincent Tirmarche, Agata Maszkiewicz

muzyka: Christophe Demarthe

kostiumy: Natalia Mleczak

Agata Maszkiewicz (ur. 1981) - choreografka i performerka. Absolwentka Institute of Dance Arts w Linzu oraz ex.er.ce. w Centrum Choreograficznym w Montpellier. Stypendystka Dance Web 2006. Uczestniczka europejskich programów Modul Dance (2012) oraz Identity.move! (2013/2014). Od 2017 zrzeszona artystka teatru l'Avant Scene w Cognac. Regularnie pracuje z Art Stations Foundation w Poznaniu. Obok własnej pracy choreograficznej (m.in. Polska, Don Kiewicz & Sancho Waniec, Pojedynek) tworzy z innymi artystami, m.in. z kolektywem Superamas, Weroniką Szczawińską i Agnieszką Jakimiak. Jej prace były pokazywane na wielu festiwalach w Polsce oraz w Europie.

*

Weronika Szczawińska

"Rozmowa o drzewach"

Premiera: 6-8.06.2019

Spektakl w reżyserii Weroniki Szczawińskiej poświęcony jest krajobrazowi zredukowanemu do jednego obiektu zainteresowań: drzewa. Drzewa jako obiektu fizycznego i obiektu fantazji; drzewa naturalnego i czysto estetycznego; drzewa jako podmiotu poezji i polityki; drzewa jako istoty związanej z popterapiami znerwicowanej współczesności. Prowadzić nas będą między innymi drzewne wiersze Bertolta Brechta, spacery po lesie oraz shinrin-yoku.

współtwórcy i wykonawcy: Aleksandra Gryka, Małgorzata Pauka, Maciej Pesta, Katarzyna Sikora, Marta Szypulska, Piotr Wawer jr.

Weronika Szczawińska (ur. 1981) - reżyserka, dramaturżka, kulturoznawczyni i performerka. Absolwentka Międzywydziałowych Indywidualnych Studiów Humanistycznych na Uniwersytecie Warszawskim; obroniła doktorat w Instytucie Sztuki Polskiej Akademii Nauk. Reżyserię studiowała w warszawskiej Akademii Teatralnej. Współpracowała z licznymi teatrami w całej Polsce (m.in. Narodowym Starym Teatrem w Krakowie, warszawskim Teatrem Powszechnym, Komuną Warszawa, Wrocławskim Teatrem Współczesnym) oraz Slovensko mladinsko gledališče w Lublanie. Dwukrotnie nominowana do branżowej nagrody Paszport Polityki w dziedzinie teatru (2014, 2018), między innymi za "konsekwentne budowanie własnego języka artystycznego" oraz "dojrzałą wizję społecznej odpowiedzialności teatru". Do jej najnowszych prac należą: "Genialna przyjaciółka" na podstawie powieści Eleny Ferrante (Wrocławski Teatr Współczesny, 2018), "Lawrence z Arabii" (Teatr Powszechny w Warszawie, 2018), "Nigdy więcej wojny" (Komuna Warszawa, 2018).

Kolejne pokazy cyklu "Krajobraz":

"Krajobraz / Urbacki"

Prezentacja dedykowana pamięci Rafała Urbackiego, artysty zaproszonego do programu Rezydencji, zmarłego przed zakończeniem projektu.

premiera 22.11.2019

*

"Fatamorgana"

reż. Grzegorz Laszuk

Fatamorgana to specyficzna odmiana "krajobrazu". Nałożenie wyobraźni i załamania fal świetlnych. Wiadomo, jaki jest mechanizm fizyczny powstawania fatamorgany. A jakie są psychiczne konsekwencje? Zaginione okręty płynące za powidokiem nowego lądu, nieistniejące wyspy nanoszone na mapy, utopijne wizje, rewolucje - wszystko to, co skryte tuż za horyzontem i czego tak bardzo pragniemy.

Spektakl "Fatamorgana" opowie o wiecznej podróży poza horyzont.

premiera 27.12.2019

***

o projekcie:

Rezydencje 2019 / Krajobraz

Rok 2019 będzie w Komunie Warszawa rokiem KRAJOBRAZU.

Rokiem landscape i landschaft, i paysage.

Rokiem krajobrazu jako możliwego gatunku teatralnego, krajobrazu performatywnego i performowanego. Rokiem multidyscyplinarnych krajobrazów, które w przestrzeniach Komuny powołają zaproszeni artyści i artystki.

Wyobraź sobie swój krajobraz.

Czy Twój krajobraz jest naturalny, czy też wcale nie? Czy jesteś w nim? Czy raczej na niego patrzysz? Doświadczasz czy opisujesz? A może myślisz o tym jeszcze zupełnie inaczej?

Idiom kuratorski roku 2019 to "Krajobraz". Hasło to może kojarzyć się z wieloma dziedzinami: zarówno z naukami humanistycznymi, społecznymi, sztuką, jak też z naukami przyrodniczymi. Celem tak sformułowanego idiomu jest więc zainspirowanie twórców szeroko pojętych sztuk performatywnych do stworzenia prac multidyscyplinarnych, przekraczających granice wąsko zdefiniowanych dyscyplin, prac opartych na nieoczywistych współpracach i skojarzeniach. Idea "krajobrazu" została zarysowana szeroko - tak aby nie narzucać twórczyniom i twórcom żadnej perspektywy, ale zasugerować zarazem kilka podstawowych punktów wyjścia. Słowo "krajobraz" i jego idea mogą odnosić się do czegoś istniejącego (lub postrzeganego), lecz także do jego reprezentacji. Stąd praca nad performensem "krajobrazowym" zakłada twórcze negocjacje pomiędzy doświadczeniem a reprezentacją (oraz namysł nad regułami reprezentacji). Krajobraz to także coś postrzeganego, praca nad nim obejmuje więc również namysł nad współczesnymi reżimami widzialności i niewidzialności. Zadajemy też pytanie o "naturalność" krajobrazu, wpisując się w istotne rozmowy dotyczące sztuki w dobie antropocenu. Idea "krajobrazu" odwołuje się także do nurtu refleksji teoretycznej ujmującego przestrzeń teatru (czy też szerzej: sztuk performatywnych) jako swoistej landscape art. Inspirujemy się sztukami wizualnymi, które już dawno podjęły dyskusję nad ideą krajobrazu. Celem roku kuratorskiego ma być powstanie prac, które przedstawią widowni mapę krajobrazów współczesności, zrealizowanych przy użyciu rozmaitych mediów i estetyk.

Hub Kultury: Program Rezydencji Artystycznych w Komunie Warszawa.

Komuna Warszawa rozpoczyna w 2019 roku nowatorski program rezydencyjny łączący wsparcie dla młodych artystów z merytoryczną opieką i bogatym programem prezentacji.

Każdy sezon programu będzie miał swojego gościnnego kuratora, który określi temat wiodący sezonu, tworząc kontekst i inspirację merytoryczną dla nowych prac powstających w ramach programu.

Kuratorami rezydencji 2019-2022 będą:

Weronika Szczawińska (2019),

Tim Etchells / Marta Keil / Grzegorz Reske (2020),

Markus Öhrn (2021),

Anna Smolar (2022).

Rolą kuratora będzie opieka nad uczestnikami rezydencji i kursów mistrzowskich oraz przygotowanie własnego spektaklu mistrzowskiego. W ramach każdego z czterech sezonów powstaną spektakle połączone jednym tematem, ale opisywanym na różne artystyczne sposoby i z różnych pokoleniowych perspektyw.

Celem programu jest nie tylko umożliwienie samodzielnej i swobodnej pracy twórczej, lecz przede wszystkim prezentacja jej efektów i pomoc we włączeniu do szerszego obiegu sztuki.

Program będzie podzielony na trzy sekcje:

- Coroczne 8-tygodniowe letnie kursy mistrzowskie - dla artystów (do 30. roku życia) wyłonionych w open call. Kursy mistrzowskie prowadzone pod opieką kuratora umożliwią stworzenie prac i ich publiczną prezentację. Jeden z projektów zostanie rozwinięty do pełnoformatowego spektaklu.

- Rezydencje dla zaproszonych przez Komunę i kuratora sezonu artystów (do 40. roku życia). Rezultatem każdej rezydencji ma być praca performatywna / spektakl.

- Spektakle przygotowane przez kuratora sezonu oraz przez Komunę Warszawa.

Opiekunem programowym i naukowym Rezydencji jest Tomasz Plata, zastępca dyrektora Teatru Studio oraz prorektor Akademii Teatralnej w Warszawie.

Spektakl dofinansowany przez Urząd Miasta Stołecznego Warszawy w ramach programu Hub Kultury Komuny Warszawa

Bilety dostępne online na stronie:

https://ewejsciowki.pl/warszawa/oferty/komuna-warszawa,641

oraz w miarę dostępności miejsc na pół godziny w kasie przed spektaklem. Tylko gotówka.