powiększwersja do drukupoleć znajomemu

Łódź. Weekend z MONOfestem

Dwa ostatnie dni V Ogólnopolskiego Festiwalu Teatrów Jednego Aktora MONOfest, organizowanego przez Teatr Szwalnia, to osiem prezentacji na dwóch łódzkich scenach.

W sobotę i niedzielę o godz. 16.00 zapraszamy do Teatru Zamiast na pokazy monodramów "Motyl (na zdjęciu). Publiczna egzekucja z muzyką na żywo" Alberta Pyśka oraz "Schron" Macieja Kowalczyka. Od godz. 17.30 prezentacje odbywać się będą w Teatrze Szwalnia. W sobotę zapraszamy na "Sen Małego Króla, który nigdy nie był księciem" Pawła Głowatego, "Grop" Iwo Bochata oraz pokaz mistrzowski - "Tato nie wraca" w wykonaniu Agnieszki Przepiórskiej. W niedzielę swoje monodramy zaprezentują Marta Grygier ("Kamica79"), Kamila Banasiak ("Wanda Wasilewska"), a festiwal zakończy Anna Nowicka z tanecznym monodramem "Raw Light". Po ostatnim pokazie odbędzie się uroczyste wręczenie nagród.

***

21 października

13.00-15.30 warsztat | Anna Nowicka | zapisy

16.00 Motyl. Publiczna egzekucja z muzyką na żywo | Albert Pyśk | 5/10 PLN | spektakl jurorowany (Teatr Zamiast, Piłsudskiego 135)

17.30 Sen Małego Króla, który nigdy nie był księciem | Paweł Głowaty | 5/10 PLN | spektakl jurorowany (Duża Scena)

19.00 Grop | Iwo Bochat | 5/10 PLN | spektakl jurorowany (Scena na rampie)

20.30 Tato nie wraca | Agnieszka Przepiórska | 10/20 PLN | wydarzenie towarzyszące

21.30 rozmowa

22 października

16.00 Schron | Maciej Kowalczyk | 5/10 PLN | spektakl jurorowany (Teatr Zamiast, Piłsudskiego 135)

17.30 Kamica79 | Marta Grygier | 5/10 PLN | spektakl jurorowany (Duża Scena)

19.00 Wanda Wasilewska | Kamila Banasiak | 5/10 PLN | spektakl jurorowany (Scena na rampie)

20.30 Raw Light | Anna Nowicka | 10/20 PLN | wydarzenie towarzyszące

21.30 rozmowa i wręczenie nagród

Spektakle: Schron oraz Motyl. Publiczna egzekucja z muzyką na żywo odbywają się w siedzibie Teatru Zamiast (ul. Piłsudskiego 135)

"Motyl - publiczna egzekucja z muzyką na żywo"

"Motyl - publiczna egzekucja z muzyką na żywo" - to monodram Alberta Pyśka na podstawie poematu "Boska Komedia" Dantego. Poemat stał się inspiracją do postawienia takich pytań jak, czym jest piekło dziś? Jak wiele jest w nas empatii i współczucia względem innych oraz samych siebie? Kim jesteśmy oraz czy potrafimy i chcemy sobie na te pytania odpowiedzieć?

Przejdźmy się wspólnie po dziewięciu kręgach i poszukajmy, spróbujmy...

Reżyseria i wizualizacje : Magdalena Drab

Scenariusz i muzyka: Albert Pyśk

"Sen Małego Króla, który nigdy nie był Księciem"

Spektakl na motywach powieści Alberta Camus "Obcy"

W owym czasie wyszło rozporządzenie Cezara Augusta, żeby przeprowadzić spis ludności w całym państwie..."

* * *

Czasem Coś mówi Nie.

Ale ktoś gdzieś śni, a jednak nigdy nie zaznał snu, czy przebudzenia. Odbywa jeden jedyny sen, który mieni się kalejdoskopem kolorów, a jednak nie potrafi rozróżnić kolorów. Ogląda światło znając jedynie ciemność. Kołysz mnie, kołysz...a już nigdy się nie przebudzę.

Dlaczego?

Bo nie.

I wystarczy.

Reżyseria: Paweł Głowaty

Muzyka: Dorota Biłka oraz Kamil Owczarek

"Grop"

Dużo dyskutuje się ostatnio o tym gdzie przebiegają granice sztuki? Do czego ma prawo artysta? Jakie są i jakie być powinny kompetencje moralne twórcy? Dyskusja odbywa się głównie w okolicach relacji twórca-odbiorca, ale czy to jedyna droga, na której powinniśmy zadawać sobie pytanie o granice, morale, o sens? A jeśli nie? Jeśli istnieją wstydliwe mielizny i "trudne sprawy" na drodze od twórcy do twórcy, od ucznia do mistrza, od artysty do producenta...? Czy widz powinien o nich wiedzieć? Czy odbiorca jest w stanie zrozumieć, co czuje artysta gdy umniejsza się jego potencję twórczą? Czy to w ogóle jest jakaś sprawa? Czy to może boleć czy jest wyłącznie śmieszne? Sprawdźmy to.

reżyseria: Magdalena Płaneta

występuje: Iwo Bochat

"Schron"

Monodram Macieja Kowalczyka na podstawie opowiadania Franza Kafki "Der Bau".

Schron to historia ukrywającego się przed światem człowieka, który konstruując systemy podziemnych korytarzy próbuje za wszelką cenę zapewnić sobie bezpieczeństwo.

Otchłań samotności wydrążona we własnej głowie.

Wróg, który prawdopodobnie nie istnieje.

Paranoja, jako jedyny rozmówca.

Czy jesteśmy skazani na drugiego człowieka?

Reżyseria i wykonanie: Maciej Kowalczyk

"Kamica79"

Monodram "Kamica79" to spektakl dyplomowy, zrealizowany w ramach Akademii Teatru Alternatywnego, którego producentem jest Ośrodek Teatralny im. Jerzego Grotowskiego we Wrocławiu oraz Teatr Kana w Szczecinie. Jest to zarówno debiut reżyserski jak i aktorski dla twórców. Spektakl zdobył główną nagrodę na Biesiadzie Teatralnej w Katowicach w maju 2017.

Przedstawienie "kamica79" podejmuje tematy związane z kondycją moralną współczesnej kobiety. Jest to spektakl naturalistyczny, osobisty, fizyczny, o dużej dawce ekspresji. Opowiada historię kobiety zmagającej się z czasem, odpowiedzialnością i konsekwencją rodzicielstwa, obowiązkami i prawami świata. W spektaklu zestawione są osobiste myśli autorki z inspiracjami związanymi z kamieniem. Kamień swoje znaczenie symboliczne zawdzięcza takim cechom, jak: twardość, niezmienność i niezniszczalność. Kojarzy się z siłą i wiecznością. We współczesnym świecie jego przeciwieństwem jest kobieta. A może to istniejący w świecie stereotyp? Człowiek, aby się rozwijać, musi działać, aby działać, potrzebny jest mu cel. Cel natomiast musi być wyraźnym punktem odniesienia do ludzkich zachowań ułatwiającym człowiekowi obranie właściwej drogi do samorealizacji. Spektakl powstał z potrzeby wyjścia z bezpiecznej, nie tylko artystycznie, strefy. Z chęci zmiany myślenia: z zachowawczego na rewolucyjne. Jako przykład walki o możliwość wypowiadania się i działania.

Reżyseria: Arti Grabowski

Wykonanie: Marta Grygier

"Wanda Wasilewska"

Monodram powstał w oparciu o biografię Wandy Wasilewskiej. Wanda postrzegana zazwyczaj stereotypowo jako zdrajczyni ojczyzny czy kochanka Stalina pojawia się 52 lata po swojej śmierci, by powiedzieć o uwikłaniach rodzinnych, o uwikłaniach w historię i z dystansu spojrzeć na losy współczesnej Polski.

Spektakl jest próbą "uczłowieczenia" posągu i podania w wątpliwość jednoznaczną ocenę postępowania Wandy Wasilewskiej. Dla pokolenia urodzonego po 1989 roku spektakl może być

z kolei okazją do poznania tej postaci, która praktycznie nie pojawia się na lekcjach historii.

Tekst pisany jest z trzech perspektyw. Z jednej strony mamy rok 2016, by za chwilę móc przenieść się w czasy przedwojenne czy lata 50-te, będące okresem największej działalności politycznej Wandy. Tutaj biografia pojedynczego człowieka splata się z biografią państwową. Wanda staje się niejako postacią tragiczną, chociaż nie zależy nam na jej odbrązawianiu.

Ciekawe w tym kontekście staje się zmaganie młodej aktorki, nie znającej wcześniej Wandy, z kimś, kto pokoleniu jej rodziców kojarzy się z najgorszym stalinowskim okresem. Aktorka Kamila Banasiak próbuje wcielić się w postać odległą od niej historycznie i mentalnie. To tutaj łączy się przeszłość z teraźniejszością.

Co by się stało, gdyby Wanda Wasilewska przybyła do nas 53 lata od własnej śmierci? Co mogłaby powiedzieć? Za czym tęsknić? Jak patrzyłaby na współczesną Polskę? Takie pytania i wiele innych zadajemy, nie na wszystkie znajdując jednoznaczną odpowiedź.

Reżyseria i scenariusz: Aleksandra Skorupa

Światło: Marta Seredyńska

Występuje: Kamila Banasiak

Wydarzenia towarzyszące

"Tato nie wraca"

"Tato nie wraca" to monodram aktorki Agnieszki Przepiórskiej oparty na jej osobistych doświadczeniach. Autor tekstu, ceniony dramaturg Piotr Rowicki ze wspomnień Przepiórskiej uczynił uniwersalną historię młodej kobiety, która dorastała bez ojca.

Nasza bohaterka, to osoba z sukcesami, menadżerka w banku, matka, żona, z mieszkaniem

w Warszawie, letnim domkiem na Mazurach i luksusowym Audi. Pewnego dnia, wykonując rutynowe spotkania z klientami w banku Agnieszka w jednym z nich odnajduje niewidzianego od wielu lat ojca, który zniknął z jej życia, gdy miała 3 lata. Spotkanie uruchamia lawinę wspomnień i wypieranych przez lata uczuć. W emocjonalnych, pełnych pasji i nostalgii monologach odbywamy wraz z bohaterką podróż do świata utraconego dzieciństwa, do autentyczności i niewinności. Spacerujemy ulicą Marchlewskiego, jemy Ambrozję w Hortexie mocno ściskając rękę ojca. A potem buntujemy się przeciwko niemu - w Jarocinie i na berlińskim koncercie U2.

Czy możliwe jest spotkanie po latach? Czy jest szansa na jakiekolwiek porozumienie? Jak radzić sobie z wieloletnią pustką po nieistniejącym ojcu?

Spektakl "Tato nie wraca" staje się seansem terapeutycznym, w którym odnajdziemy swoje tęsknoty, marzenia, może nawet spotkamy siebie sprzed lat. Będzie okazja by wyszeptać sobie samemu to, co zawsze chcieliśmy usłyszeć jako dzieci.

Tekst: Piotr Rowicki

Reżyseria: Piotr Ratajczak

Występuje: Agnieszka Przepiórska

"Raw Light"

Spektakl powstał z ogromnej potrzeby bycia na scenie i przetańczenia tematów, które badałam przez ostatnich sześć lat: uwagi, snów i wyobraźni. "Raw Light" jest wymierną, fizyczną podróżą stającego się ciała; ulotną próbą nadania formy nieustannie zmieniającemu się doświadczeniu, działaniem umożliwiającym wyłonienie się migoczących obrazów; bezpośrednim uobecnieniem płynnego, wielowarstwowego ciała kalejdoskopowego, które tańczy w surowym świetle na styku realnego i wyobrażonego, odczuwanego i śnionego, odważnie wskazując niewidzialne i nieznane. Język, oczy i kończyny zwrócone ku jasności.

Z naciętej tkanki czasu i przestrzeni wyrasta trwałe zaufanie.

Koncepcja, choreografia i wykonanie: Anna Nowicka

Muzyka: Klaus Janek

Kostium: Kiss the Future / Tanja Padan

Reżyseria światła: Aleksander Prowaliński

Fotografia: Katarzyna Szugajew