Spektakl Justyny Jasłowskiej bliski konceptualnej sztuce tanecznej, a zbudowany w dużym stopniu na podstawie doświadczeń zebranych podczas poprzedzających go akcji happenerskich w lipcu 2009 roku
Wybrane osoby z publiczności proszone były wówczas o zaprezentowanie gestów lub sekwencji ruchowych wykonywanych w ich wyobrażeniu przez pływaków. Osoba performera starała się je powtórzyć i w ten sposób "pobierała naukę". To właśnie ten sposób poruszania się, niezwykle plastyczny i ciekawy oraz formy jakie przybiera wówczas ciało zostały w spektaklu poddane analizie. Uchwycone niczym w stopklatkach stanowiły punkt wyjścia w poszukiwaniach choreograficznych i estetyce spektaklu. Justyna Jasłowska podejmuje w nim swoistą grę (z) kontekstami, buduje nowe sensy. Inny kierunek poszukiwań obejmuje strefę sceniczną - jej estetyka rozpięta jest między chłodną i oszczędną sztuką konceptualną a campowym przerysowaniem, nachalnością, absurdem. Nieustające odpływanie w marzenia i fantazjowanie, uchwycenie klimatu odpoczywania aż do rozleniwienia, rozpłynięcia, rozpuszczenia, odpuszczenia. *** koncept, choreografia, przestrzeń: Justyna Jasłowska ś